23/08/2026
Fyodor Dostoyevski’nin Karamazov Kardeşler romanında insanın sevgi sandığı şeyin ardındaki bencilliği açığa çıkaran çarpıcı bir düşünce vardır.
Bir kadın İvan’a, “Seni seviyorum ama neden sevdiğimi bilmiyorum,” der. İvan’ın cevabı ise sevginin en acı yüzünü gösterir: “Sen beni sevmiyorsun. Yalnızca yanında oluşumu seviyorsun. Bana istediğin zaman ulaşabilmeni, öfkeni üzerime boşaltabilmeni, bitmek bilmeyen düşüncelerini anlatabilmeni seviyorsun. Ben de yanında kalıyor, seni dinliyorum. Fakat bir gün ortadan kaybolsam, ertesi sabah yerime başka birini koymakta hiç zorlanmazsın.”
İnsanın kendisine sorması gereken en zor soru şudur: “Ben gerçekten onu mu seviyorum, yoksa onun bana hissettirdiği şeyi mi?” Çünkü bazen sevgi sandığımız şey, karşımızdakinin varlığından çok, onun hayatımızda bize sağladığı konforu sevmektir.
Onu değil, onun yanımızdayken bize sunduğu ilgiyi, güveni ve yalnızlığımızı giderişini severiz. Böyle olduğunda sevgi, karşıdakini görmekten çıkar; kişinin kendi ihtiyaçlarını besleme biçimine dönüşür.
