19/09/2026
I nadal muzycznie, ale trochę z innej galaktyki. Polecamy świetne wspomnienie Keitha Flinta z The Prodigy na muno.
Choć trudno wciąż uwierzyć w jego odejście, to dziś, dzień po jego urodzinach, chcę skupić się na tym, co Keith Flint zrobił i pozostawił, a także na tym, jak zmienił życie kilku pokoleń ludzi oraz historię światowej muzyki.
Gdyby żył, właśnie obudziłby się po imprezie z okazji swoich 57. urodzin, choć można założyć, że na jednym dniu świętowania by się nie skończyło. Nieobecność Keitha Flinta mówi nam jednak coś więcej - nie tylko o tym, czego dokonał, lecz również o tym, jaka jest współczesna scena elektroniczna. A jest - niestety - pozbawiona równie barwnych, charyzmatycznych i przesuwających granice postaci.
O życiu, karierze i wpływie Keitha Flinta na światową muzykę napisano już chyba wszystko. Z obrazu urodzonego 17 września 1969 roku w Goodmayes artysty wyłania się jednak opowieść o zmianach społecznych, ewolucji muzyki jako zjawiska, elementu kultury, a finalnie również tła historii dziejącej się na jego oczach. Wielka Brytania drugiej połowy XX wieku - przechodząca okres głębokich przemian społecznych i gospodarczych, pełna napięć i politycznych zawirowań, a w końcu stająca się epicentrum rewolucji kulturowej - z całą pewnością nie była miejscem łatwym do życia, lecz jednocześnie na każdym kroku dostarczała powodów do tworzenia czy sprzeciwiania się. Tygiel zmian był źródłem kreatywnych bodźców, których wybuchową mieszankę Keith Flint i jego koledzy zawarli w muzyce innej niż wszystko to, co było przed pojawieniem się The Prodigy i co nastąpiło później.
Wątek ten również zasługiwałby na osobną książkę (pewnie niejedną), lecz to, na chcę zwrócić uwagę, to fenomen Keitha jako artystycznej osobowości, zarówno twórcy, jak i performera. Przełomowe dokonania, będące jego wspólnym dziełem wraz z pozostałymi członkami The Prodigy, wykroczyły skalą i mocą oddziaływania daleko poza undergroundową niszę, w której się narodziły. Od opuszczonych magazynów rozsianych po przedmieściach robotniczych miast Anglii aż po największe festiwale czy stadiony na świecie. Od powstających w obskurnych warunkach pierwszych nagrań na najprostszym sprzęcie po miliony sprzedanych płyt, dających ich autorom pełnoskalowy komercyjny sukces, globalną rozpoznawalność, niebotyczną fortunę i artystyczną nieśmiertelność. W tym wszystkim Keith Flint pozostał sobą - niepokorny, buntowniczy, kontrowersyjny, a jednocześnie pełen ekspresji, zaangażowany, oddany pasji i wierny zasadom, jakimi rządził się nie tylko styl obrany przez jego zespół, lecz również wybrany przez niego zawód, który miał dostarczać ludziom maksimum wrażeń.
Czasy, w których narodził się Flint, następnie dorastał i zaczynał tworzyć, dawały mnóstwo powodów do ekspresji - nie zawsze pozytywnej. Jednak już później, w kolejnych latach XXI wieku, gdy napięcia społeczno-polityczne nieco okrzepły, a rynek muzyczny sprofesjonalizował się na niespotykaną skalę, sprawiając, że zarówno artyści, jak i ludzie z nimi współpracujący stawali się biznesmenami zarabiającymi miliony, Flint postanowił brnąć dalej w pisaną przez siebie historię - zarówno w zakresie samej twórczości, wizerunku, scenicznego performance'u, jak i po prostu stylu bycia.
Ktoś może napisać: „No i gdzie to go zaprowadziło?”.
Odpowiem: „Na najważniejsze strony historii światowej popkultury”.
A nawet więcej - do nieśmiertelności.
W czasach, gdy wiele sukcesów wydarza się z dnia na dzień, a biznes muzyczny jest precyzyjnie zeskalowaną machiną finansową, fenomen Flinta widać jeszcze wyraźniej. Abstrahując od warstwy muzycznej, która sama w sobie była rewolucyjna, wizerunek Keitha współgrał z jego tożsamością jako człowieka, a także z tożsamością zespołu, którego był częścią, a w dużej mierze również głosem i twarzą. Dziś, gdy kariery potrafią przeminąć w mgnieniu oka, niczym zescrollowany filmik na TikToku, od wielu artystów wymaga się (wymagają tego głównie muzyczni decydenci, lecz nierzadko też odbiorcy) pewnej „kontrolowanej zachowawczości”. Wyrazisty, lecz niekontrowersyjny wizerunek pomaga w utrzymaniu możliwie długiego okresu zainteresowania własną osobą i relatywnie pozytywnie wpływa na karierę, lecz w ostatecznym rozrachunku pozostawia po sobie niewiele do zapamiętania.
Można powiedzieć, że jasne, Flint nie kalkulował, bo wówczas mało kto to robił i mało kogo to obchodziło. Ba, rynek muzyczny w czasach, gdy The Prodigy wchodziło na coraz większe sceny, a później święciło swoje najważniejsze triumfy, kochał buntowników, łobuzów i dziwaków, a na dodatek potrafił to dobrze monetyzować. Jednak dokładając do odłożonej już wcześniej na bok warstwy muzycznej także tę biznesową, charyzma samego Flinta była tak wielka, że niezależnie od wieku czy gustu nie sposób było przejść obok niej obojętnie. Intrygowała, niektórych przerażała, innych fascynowała. Pomimo jego odejścia z tego świata efekt ten pozostał do dziś. Ba, z całą pewnością wiele osób, które dopiero po śmierci Keitha poznają jego postać, może być pod jeszcze większym wrażeniem tego, kim był, biorąc pod uwagę to, kto i jak dziś funkcjonuje na współczesnej scenie elektronicznej...
W czasach zachowawczości i poprawności (nie mówię tu o jednej konkretnej poprawności - niech każdy wybierze sobie własną) nie ma warunków do tego, by pojawił się nowy Keith i zapewne nigdy się nie pojawi, gdyż Flint - uwaga, frazes - był tylko jeden i niepowtarzalny. Jednak będąc dziś artystą i mając podobną osobowość oraz ekspresję co członek The Prodigy, poniekąd z marszu jest się skazanym na porażkę. Branża już nie lubi łobuzów, dziwaków i buntowników. Nie lubią ich też fani (a przynajmniej nie na tyle, by zasługiwali na tej skali sukces, to Flint i spółka).
We współczesnej muzyce, nie tylko elektronicznej, brakuje fermentu, który byli w stanie wywołać najwięksi - od Elvisa Presleya, przez Davida Bowiego czy Madonnę, aż po Flinta właśnie. Jasne, ktoś doda, że „w undergroundzie jest tego mnóstwo”, lecz nie sztuką jest być innym i wyrazistym funkcjonując wyłącznie w niszy - sztuką jest pozostać takim na zawsze, umieć zarazić tym coraz większe grono ludzi, a finalnie osiągnąć sukces i nawet stając się częścią mainstreamu, zachować w sobie to wszystko.
To wszystko zachował Keith Flint. I na szczęście pozostawił to nam wraz z pamięcią po sobie - która dzięki temu, jaki był - nigdy nie przeminie.
Tekst: Hubert Grupa
