GTv

02/03/2026

27/02/2026

👻 “Ang Naglalakad sa Ika-3 Palapag”

Sa isang lumang university sa probinsya, may dormitoryong bihira nang okupahan ang ikatlong palapag. Tahimik doon. Masyadong tahimik.
Si Mara, second year student, bagong lipat sa dorm dahil mas mura ang renta. Hindi siya naniniwala sa multo. Para sa kanya, pagod lang at stress ang dahilan ng mga kwento-kwento.
Unang gabi niya, may narinig siyang yapak.
Tok… tok… tok…
Mabagal. Mabigat. Parang may naglalakad sa hallway.
Binuksan niya ang pinto. Walang tao.
Mahaba ang corridor. Patay ang kalahati ng ilaw. Sa dulo, may aninong gumalaw.
“Hello?” mahinang tawag niya.
Walang sagot.
Pagbalik niya sa k**a, may naamoy siyang kakaiba — amoy bakal… parang dugo.
Ikalawang Gabi
Mas malinaw ang mga yapak.
Tok… tok… tok… tok…
Huminto ito sa harap mismo ng pinto niya.
Hindi siya makahinga. Ramdam niya ang presensya sa labas. Walang katok. Walang salita.
Dahan-dahan niyang sinilip sa ilalim ng pinto.
May paa.
Nakatayo.
Hubad.
Maputla.
At may patak ng dugo na tumutulo… pero walang anino ng ulo sa pader.
Nanigas siya.
Ikatlong Gabi
Bandang alas-dos ng madaling araw, biglang bumukas ang ilaw ng kwarto niya.
Hindi niya ito ginalaw.
Sa salamin ng aparador… may nakatayo sa likod niya.
Isang katawan.
Naka-uniform ng lumang estudyante.
Pero—
Wala itong ulo.
Putol ang leeg. Maitim ang hiwa. May dugo pero hindi ito tumutulo. Parang matagal nang tuyo.
Nakatayo lang ito.
At dahan-dahang nagsimulang maglakad papalapit.
Tok… tok… tok…
Hindi gumagalaw ang mga balikat. Diretso ang katawan. Parang hindi tao.
Sinubukan niyang sumigaw — walang lumabas na boses.
Pagkurap niya…
Nasa harap na niya.
Malamig ang hangin.
At may narinig siyang bulong…
Hindi mula sa bibig.
Kundi mula mismo sa loob ng ulo niya.
"Nasaan ang ulo ko?"
Kinabukasan, natagpuan si Mara na walang malay sa hallway ng ikatlong palapag.
Mag-isa siya.
Pero sa CCTV…
May nakita.
Bandang alas-dos ng madaling araw, may isang estudyanteng naglalakad sa corridor.
Uniform na luma.
Mabagal ang hakbang.
At—
Wala itong ulo.

26/02/2026

🌙 Panaginip

Hindi ko alam kung kailan nagsimula.
Tuwing gabi, nananaginip ako ng iisang lugar — isang mahabang pasilyo na puro pintuan. Lahat kulay puti. Lahat sarado.
Sa dulo, may ilaw na kumikislap.
Una, simpleng panaginip lang. Naglalakad ako. Tahimik. Walang tao. Pero habang tumatagal, may napansin ako…
Bawat gabi, may isang pintuan na bahagyang nakabukas.
At may malamig na hangin na lumalabas doon.
Isang gabi, narinig ko ang mahinang bulong.
“Buksan mo…”
Huminto ako sa harap ng pintuan. Nanginginig ang k**ay ko. Pero dahil panaginip lang naman, sabi ko sa sarili ko, wala namang mangyayari.
Dahan-dahan kong itinulak ang pinto.
Madilim sa loob.
May salamin sa gitna ng kwarto.
Lumapit ako.
Pagtingin ko sa salamin… hindi ako ang nakatayo roon.
May nakatalikod na babae. Mahaba ang buhok. Basa. Parang bagong ahon sa tubig.
Unti-unti siyang lumingon.
Wala siyang mukha.
Napabalikwas ako ng gising.
Hingal. Pawis na pawis.
Tinignan ko ang oras — 3:00 AM.
Bigla akong napansin…
Bukas ang pinto ng kwarto ko.
At may basa na bakas ng paa mula sa pinto… papunta sa salamin ko.
Pagtingin ko sa salamin—
May nakatayo sa likod ko.
At hindi ako iyon.

26/02/2026

Salamin Part2...

Nanigas sila sa kinatatayuan.
Sa salamin, malinaw ang ikaapat na repleksyon—isang matangkad na anino na nakatayo sa likod nila. Wala itong mukha. Parang usok na may hugis tao.
Dahan-dahang lumingon ang isa sa kanila.
Wala namang tao sa likod nila.
Pagbalik ng tingin nila sa salamin, mas malapit na ang anino. Halos nakadikit na sa likod ng kaibigan nilang si Marco. Kita sa repleksyon ang malamig na k**ay na unti-unting tumataas papunta sa balikat nito.
“Tumakbo na tayo!” sigaw ng isa.
Pero hindi gumalaw si Marco.
Nakatitig lang siya sa salamin.
Unti-unting ngumiti ang anino—kahit wala itong mukha, ramdam nila ang pagngiti nito. Biglang namatay ang flashlight.
Sa dilim, may narinig silang bulong.
“Isa lang ang kailangan ko…”
Muling umilaw ang cellphone.
Dalawa na lang silang nakatayo sa harap ng salamin.
Wala na si Marco.
Pero sa repleksyon—
Apat na ulit sila.

26/02/2026

Salamin Part 4

Ilang gabi ang lumipas, may isang matandang lalaki ang naglakas-loob na sirain ang bahay. Pagod na raw siya sa mga tsismis at takot na bumabalot sa baryo.
May dala siyang maso at galit.
“Salamin lang ‘yan,” sabi niya. “Walang multo.”
Pag-akyat niya sa silid, naroon pa rin ang salamin. Malinis. Parang bagong bili.
Lumapit siya.
Sa repleksyon—nag-iisa lang siya.
Ngumiti siya. “Wala nam—”
May k**ay na dahan-dahang pumatong sa kanyang balikat.
Sa salamin niya lang ito nakita.
Hindi siya lumingon.
Hindi siya makagalaw.
Unti-unting dumami ang mga repleksyon sa likod niya—mga kabataang nakangiti, mapuputla, nakatingin sa kanya.
Si Marco.
Si Liza.
At ang isa pa.
Sabay-sabay silang bumuka ang bibig.
Pero iisang boses lang ang lumabas:
“Salamat… ikaw na ang papalit.”
Isang malakas na sigaw ang narinig ng mga kapitbahay.
Pagpasok nila sa bahay, wala na ang matanda.
Pero ang salamin—
May bago nang repleksyon.
Isang matandang lalaki, nakatayo sa loob ng salamin.
At sa likod niya, nakangiti ang tatlong kabataan.
Mula noon, tuwing alas-dos ng madaling araw, hindi na isa lang ang ilaw sa itaas.
Minsan, may aninong nakikita sa bintana.
Minsan, may kumakatok sa pintuan ng mga bahay sa baryo.
At kapag binuksan mo…
Walang tao.
Pero sa pinak**alapit na salamin sa loob ng bahay mo—
May isa nang nakatayo sa likod mo.

26/02/2026

Salamin Part 3

Napaatras ang dalawa.
Sa salamin, malinaw nilang nakita si Marco—nakapagitna sa kanila—pero maputla, nakayuko, at may ngiti na hindi niya dati taglay. Ang kanyang mga mata… itim na itim, parang walang laman.
“Marco…” nanginginig na tawag ni Liza.
Hindi gumalaw ang totoong mundo.
Pero sa salamin, dahan-dahang nagtaas ng ulo si Marco.
Sabay ngumiti.
At sabay kumaway.
Biglang nabasag ang salamin—pero hindi palabas ang mga bubog.
Pumasok.
Parang hinigop sila ng repleksyon.
Isang iglap.
Tahimik ang buong bahay.
Kinabukasan, may mga batang naglalaro sa labas ng lumang bahay. Isa sa kanila ang naglakas-loob sumilip sa bintana sa itaas.
Sa loob ng silid, may nakasandal na salamin.
Buong-buo.
At sa repleksyon nito, may tatlong kabataang nakatayo—nakaharap, nakangiti, at nakatingin diretso sa sinumang sumisilip.
Pero ang pinakanakakatakot—
Kapag umalis ka sa bintana, susundan ka pa rin ng tingin nila.
Kahit wala ka na sa harap ng salamin.

26/02/2026

Salamin sa Lumang Bahay

Sa isang malayong kabayanan, may isang malaking matandang bahay na matagal nang walang nakatira. Sabi ng matatanda, tuwing alas-dos ng madaling araw, may ilaw na kusang bumubukas sa bintana sa itaas.
Isang gabi, nagkayayaan ang tatlong magkakaibigan na silipin ito. Tahimik ang paligid, tanging huni ng kuliglig ang maririnig. Pagpasok nila, amoy alikabok at lumang kahoy ang sumalubong sa kanila.
Habang paakyat sila sa hagdan, biglang may narinig na mahinang yabag—tok… tok… tok…—na tila kasabay ng kanilang hakbang.
“Baka daga lang,” bulong ng isa, kahit nanginginig ang boses.
Pagdating nila sa itaas, nakita nilang bahagyang nakabukas ang isang pinto. Mula roon, may manipis na sinag ng ilaw. Dahan-dahan nila itong tinulak.
Walang tao sa loob. Isang lumang salamin lang ang nakasandal sa dingding.
Biglang namatay ang ilaw.
Sa dilim, narinig nila ang sabay-sabay na paghinga—malapit, mabigat, at hindi sa kanila.
Nang sindihan nila ang flashlight ng cellphone, nakita nila ang repleksyon sa salamin.
Tatlo silang nakatayo.
Pero apat ang repleksyon.

Itutuloy....