https://www.facebook.com/708090042392067/

𝑯𝒆𝒍𝒂𝒅𝒂, ###, Quezon City (2026)

19/02/2026

𝗦𝗶𝗿𝗲𝗻𝗮

Sa gitna ng daloy ng ilaw at usok ng lansangan,
isang sirenang humahagulhol ang sumisigaw sa daan.
Buhay ang pasan
ngunit hinarang ng patakaran.

“Emergency ba?”—tanong na tila bakal.
Habang ang oras ay kumakalas, kumikitid ang daigdig.

Hindi ba’t kapag sirena’y umaatungal sa paligid,
dapat kusa ang pagbukas ng landas at dibdib?
Hindi ba’t sa gitna ng batas at ng alituntunin,
buhay muna ang unahin, bago ang papeles at hangarin?

Sa ibang sulok ng mundo,
mas mabilis ang awa kaysa tanong na paulit-ulit na pasan.
Kaya’t may wikang tila punyal sa damdamin.
“Hindi ako nagsisisi kung bakit hindi ko pinili ang Pilipinas” —anak na may bilin.

Parang sampal sa bayan,
ngunit higit ang hapdi ng pusong naiwan. Sapagkat kung ang nakaupo’y may wangis ng kapangyarihan,
baka isang kumpas lang, luluhod ang lansangan.

Sino ang may sala sa pagkahuli ng sandali?
Ang uniporme bang sumunod, o sistemang tumanggi?
Kung batas ay bato at puso’y naging pader,
saan lulugar ang buhay kung awa’y nakabase sa poder?

Hindi ito sigaw laban sa isa lamang,
kundi laban sa bulok na ugat ng pamamalakad ng bayan.
Sapagkat ang gobyernong 'di magkatugma ang galaw,
sa gitna ng krisis, tila orkestrang sabog ang tugtugin at sigaw.

Buhay ang usapan—hindi pribilehiyo o ranggo.
Hindi dapat sinusukat sa taas ng posisyon o titulo.
Kapag may sirena, dapat iisa ang kilos.
Magbigay-daan at 'wag igapos.

Nawa’y sa bawat ilaw na kumikislap sa gabi,
magising ang budhi sa tungkuling nakaligtaan.
Sapagkat ang bansang walang malasakit sa naghihingalo,
unti-unting namamatay, kahit tila buhay pa sa mundo.

18/02/2026

𝗧𝗮𝗸𝗯𝗼, 𝗧𝗶𝗻𝗮𝗸𝗯𝘂𝗵𝗮𝗻

Sa gitna ng lansangan, may sigaw ang hangin,
hindi na bulong—kundi panawagang gising.
Hindi dasal ang bitbit namin ngayon,
kundi tanong na matagal ninyong iniiwasang sagutin.

Hindi nakakabusog ang “𝒑𝒂𝒖𝒎𝒂𝒏𝒉𝒊𝒏,”
hindi nililinis ng halalan ang dugong pinatuyong pilit.
Ang pagtakbo sa puwesto ay hindi pag-ako,
at ang kapangyarihan ay hindi sabon sa kasalanang lantad sa tao.

May librong itinanghal—isang kaibigan ang nagsabi.
Ngunit ang pahina’y binayaran ng buwis ng pamilya kong salat ang gabi.
Kaibigan ba ang bayan kung ginagatasan sa dilim?
O kaibigang sinaksak, saka pinatahimik sa ngiting matalim?

Habang ang guro’y nagtitipid ng tisa at pangarap,
ang kaban ng bayan ay ginawang gamit sa sariling palabas.
Putangina, kailan naging bawal ang magtanong?
Kailan naging krimen ang pagsingil sa dapat managot?

Sa gitna ng lansangan, may hawak kaming katotohanan,
hindi sabi-sabi ng kamag-anak ni pinsan.
Hindi tsismis at hindi alamat ng apelyido.
Kundi datos, kasaysayan, at sugat ng bayang ninakawan mismo.

Ginagahasa nila ang Pilipinas sa katahimikan,
pinipirmahan ang papel habang ninanakaw ang kinabukasan.
Ang buwis na galing sa pawis nina Mama at Papa,
ginastos na parang wala kaming karapatang magtanong kung saan napunta.

Hindi kayo diyos na luluhuran sa EDSA,
kayo’y empleyado—tapos na ang bakasyon sa pananagutan.
Hindi namin hinihingi ang himala,
hinihingi namin ang sagot, ang resibo, at ang hustisya.

Huwag niyo kaming ikulong sa huwad na pagpipilian,
dalawang dinastiya, iisang anyo ng kasakiman.
Hindi kami isinilang para pumili ng mas kaunting kasalanan,
kundi para wakasan ang paulit-ulit na paglapastangan sa bayan.

Kaya ikaw mambabasa—
tumindig ka.
Makinig ka.
Mag-aral ka.

Huwag mong ipahiram ang boto sa ingay at paawa.
Sapagkat ang bayan ay hindi isang kaibigan na puwedeng lokohin,
ito’y tahanang dapat ipagtanggol—kahit masakit, kahit mahirap, kahit ang natutulog ay mahirap gisingin.

09/02/2026

𝗟𝗮𝗿𝗼

May mga araw na marunong tayong tumaya
kahit lata lang ang kalaban,
kahit bato ang taya,
kahit alam nating may tatamaan
at may tatamaan din pabalik.

May mga tagong natutuhan sa tagu-taguan—
hindi lahat ng nawawala ay hinahanap,
hindi lahat ng tahimik ay ligtas,
at may mga “taya”
na hindi ka puwedeng tumanggi.

Sa patintero,
isang maling hakbang lang
uuwi ka na—
kaya natuto tayong sumipat ng galaw,
maghintay ng tamang pagitan,
at tumawid kahit nanginginig.

Sa langit-lupa,
isang paa lang ang pagitan
ng panalo at pagkahulog,
kaya maaga nating nalaman
na hindi palaging pantay ang lupa
sa inaapakan.

May pogs na tulak ng daliri,
holen na umikot sa palad.
May teks na may kuwento ang bawat tupi,
may lastikong nasusukat ang saya,
sa taas ng talon,
hindi sa bigat ng dala.

May saranggolang pinakawalan—
kasing taas ng pangarap,
kahit na manipis ang taling pangsugal.
Sabi nila, hawakan lang,
huwag bibitaw.

Pero may mga hangin
na hindi mo kayang pigilan,
may mga buhol
na kusang lumuluwag.

Hinila ko iyon.
Ngunit hindi bumalik.

Hindi dahil kulang ang kapit,
kundi dahil may mga laro
na hanggang doon lang pala—
kapag naputol ang tali,
wala nang sigawan,
wala nang taya.

At doon ko naintindihan
kung bakit paulit-ulit nating nilalaro
ang mga bagay na alam na ang wakas—
dahil may mga pagkatalong
mas madaling tanggapin
kapag ang kapalit
ay tawa,
hindi pangarap.

05/02/2026

𝗔𝗻𝗴 𝗣𝗮𝗻𝗶𝘁𝗶𝗸𝗮𝗻 𝗮𝘆 𝗠𝗮𝗹𝗮𝘆𝗮
—𝘏𝘦𝘭𝘢𝘥𝘢—

Ang panitikan ay malaya—
hindi nakakadena sa papel,
hindi nakakulong sa pahina,
ito’y sigaw ng kaluluwang
tumangging manahimik.

Damdamin ang isinusulat,
hindi para sukatin,
hindi para ikahon,
kundi para ilabas
ang bigat na ayaw nang manatili sa loob.

Ang manunulat ang nagsisilbing batas,
sariling konstitusyon ng damdamin,
sariling hukom ng alaala,
at sariling saksi
sa bawat salitang isinilang sa sakit o ligaya.

Mga damdaming inihayag sa kahit anong antas—
paos man o marahas,
marumi man o marikit,
sapagkat ang katotohanan
hindi laging mabango
pero laging totoo.

Panitikang likhang-isip,
oo—ngunit huwag mong maliitin.
Sapagkat ang imahinasyon
ay anak ng karanasan,
at ang bawat talinghaga
ay sugat na natutong magsalita.

Ang manunulat ang karapatan sa diwa,
siya ang may hawak ng susi,
siya ang nakakaalam
kung alin ang pinto at alin ang pader.
At kung iba ang pagpapakahulugan mo rito,
tandaan mo—
ang manunulat ay walang kaso.

Sapagkat hindi krimen
ang hindi maunawaan.
Hindi kasalanan
ang magkamali ng basa.
Ngunit huwag mong ipilit
na ang iyong mata
ay mas malinaw
kaysa sa pusong lumikha.

Pahayag galing sa puso—
hindi laging para sa palakpakan,
kundi para sa paghinga.
Nagsisilbing talaarawan
ng mga gabing walang kausap
at umagang punô ng tanong.

Hinahayag ang likha,
hindi para sambahin,
kundi para damhin.
Mga salita sa kaniya’y laro,
ngunit ang mensahe’y hindi biro—
sapagkat bawat linya
ay may katumbas na bigat ng buhay.

Ang mga salita
ay kagaya ng ugat ng halaman—
hindi agad nakikita,
hindi agad nauunawaan.
Kailangang hukayin,
kailangang madumihan,
kailangang masaktan—
bago mo malaman ang lalim.

At sa ilalim ng lupa,
doon mo makikita—
ang sustansya’y aral,
ang lupa’y karanasan,
at ang ugat—
iyon ang manunulat.

Kaya huwag mong sabihing
alam mo ang ibig sabihin
dahil nabasa mo.
Hindi sapat ang mata
kung wala kang pusong nakinig.

Sapagkat ang manunulat—
siya lang ang tanging
nakaaalam ng tunay na diwa ng kanyang akda.
Ang mambabasa’y maaaring makaramdam,
maaaring umunawa,
ngunit ang apoy ay hindi galing sakanila.

Ang panitikan ay malaya,
dahil ang damdamin ay hindi bihag.
At ang manunulat—
habang may sugat,
habang may alaala,
habang may pusong marunong masaktan—
ay patuloy na lilikha,
kahit hindi siya lubos na maunawaan.

30/01/2026

𝗦𝗮 𝗜𝗹𝗮𝗹𝗶𝗺 𝗻𝗴 𝗕𝘂𝗯𝗼𝗻𝗴
—𝘏𝘦𝘭𝘢𝘥𝘢—

May bulwagang itinayo sa pangalan ng dugo,
may haliging matatag sa paningin ng lahat—
ngunit sa lilim nito,
may mga batang nakatayo sa gilid,
hindi nasisilayan ng araw.

Tinuruan kaming maging matibay,
magbitbit ng dangal,
isuot ang katalinuhan na tila baluti.
Umabot sa hinahanap ng dibdib
ay hindi papuri,
kundi yakap.

Hindi sapat ang mga ngiting peke,
kailanma'y ang tuwa ay laging mula sa medalya.
Sa hirap ng proseso 'di sila naramdaman.
Sa resultang natanggap, pagmamay-aring utang.

May mga kamay na mabilis umabot
kapag iba ang tumatawag,
at sa amin,
ang palad nila'y nananatiling tikom—
hindi sa kakulangan,
kundi sa pagpili.

Sa isang handa ng pagdadalaga,
may hiling na payak—
hindi marangya,
hindi magarbo.
Ngunit ang dumating
ay sapat lamang upang ipaalala
kung gaano kaliit ang puwang
na inukit para sa amin.

May mga salaping papel
na dumaraan sa aming paningin,
tila mga ibong marunong pumili ng pugad.
At kami,
kami ang sanga,
sanga lagi sa paghihintay.

May mga kasuotang galing sa malayong pook,
daan sa maraming kamay
bago umabot sa amin.
Pumili kami ng pagkaing itinapon na nila.
Ang sukat ng pagmamahal,
tila sinusukat sa kung sino ang mauuna,
at kami—kami ang huling puna.

Hindi kami nagkulang sa pag-unawa,
hindi rin sa paggalang.
Ngunit ang katahimikan,
kapag paulit-ulit,
ay nagiging tanong.

Sa ilalim ng iisang bubong,
natutuhan naming tumayo.
Mananatili nalang kaming tahimik
at aangat sa sariling mga paa.
Hindi kami magtatanim ng sama ng loob,
ngunit mananatili ang kirot na sinanay nila.

𝑯𝒆𝒍𝒂𝒅𝒂

19/02/2026

18/02/2026

09/02/2026

05/02/2026

30/01/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share