Metti- මැට්ටි

Metti- මැට්ටි Fust for fun

ගෙදරක තාත්තා කෙනෙක් කියන්නේ හරියට මහා ගල් පර්වතයක් වගේ. මොන කුණාටුව ආවත් හෙලවෙන්නේ නෑ, අඬන්නේ නෑ, වැටෙන්නේ නෑ කියලා තමයි...
07/04/2026

ගෙදරක තාත්තා කෙනෙක් කියන්නේ හරියට මහා ගල් පර්වතයක් වගේ. මොන කුණාටුව ආවත් හෙලවෙන්නේ නෑ, අඬන්නේ නෑ, වැටෙන්නේ නෑ කියලා තමයි අපි හැමෝම හිතන්නේ. ඒත් ඇත්තම කතාව තමයි, ඒ ගල් පර්වතය ඇතුළේ කාටවත් නොපෙනෙන්න දියවෙලා යන හැඟීම් ගොඩක් තියෙනවා. තමන්ගේ බිරිඳටවත්, තමන්ගේ පණ වගේ ඉන්න දරුවන්ටවත් කවදාවත් නොකියන, තාත්තලා පපුව ඇතුළේම හිරකරගෙන ඉන්න රහස් කීපයක් තියෙනවා.

දරුවන්ගේ ඉස්කෝලේ වැඩවලට, ටියුෂන් ෆීස් වලට, ගෙදර වියදම්වලට තාත්තලා සල්ලි දෙන්නේ හරිම සතුටින්. හැබැයි ඒ සල්ලි හොයාගත්තේ කාගෙන් හරි ණයට ඉල්ලගෙනද, තමන්ගේ අතේ තිබුණු අන්තිම සතේ දීලාද කියලා ගෙදර අය දන්නේ නෑ. මුළු පවුලම සතුටින් නිදාගද්දී, ඊළඟ මාසේ ලෝන් එක ගෙවන්නේ කොහොමද කියලා හිත හිතා, රෑට සිවිලිම දිහා බලන් සුසුම් හෙළන එක ගොඩක් තාත්තලාගේ ලොකුම රහසක්.

ඔෆිස් එකේදී බොස්ගෙන් බැනුම් අහලා, සමහරවිට තමන්ට වඩා ගොඩක් බාල අයගෙන් කතා අහලා, පුදුම මානසික පීඩනයකින් තමයි සමහර තාත්තලා ගෙදර එන්නේ. හැබැයි ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට එද්දී ඒ ඔක්කොම බර ගේට්ටුවෙන් එළියේ තියලා, "මගේ පුතා මොකද අද කළේ?" කියලා අහන්නේ හිනාවෙලා. රස්සාවට තියෙන කලකිරීම නිසා ඒක දාලා එන්න හිතුණත්, දරුවන්ගේ මූණ මතක් වෙද්දී ඒ අවමානයන් ඔක්කොම හංගගෙන ඉවසගෙන ඉන්නවා.

පපුවේ කැක්කුමක්, කොන්දේ අමාරුවක් ආවත් තාත්තලා කවදාවත් ගෙදරට කියන්නේ නෑ. "ඕක මුකුත් නෑ, ටිකකින් ඇරිලා යයි" කියලා කියනවා. ඒකට ඇත්තම හේතුව තමයි, ඩොක්ටර් කෙනෙක් ගාවට ගියොත් දාහක් දෙදාහක් වියදම් වෙනවා. "ඒ සල්ලිවලින් ගෙදරට බඩු ටිකක් ගේන්න පුළුවන් නේද, නැත්තම් ළමයට පොතක් අරන් දෙන්න පුළුවන් නේද" කියලා හිතන තාත්තලා, රෑට හොරෙන්ම පේන් කිලර් (Painkiller) එකක් බීලා අමාරුව යටපත් කරගන්නවා.

පවුලේ අයට අලුත් ඇඳුම් අරන් දෙන තාත්තා, තමන්ගේ කබල් සපත්තු දෙකම අවුරුදු ගාණක් පොලිෂ් කර කර දානවා. "මට ඕවා වැඩක් නෑ, ඔයාලා ගන්නකෝ" කියලා කියන්නේ ඇත්තටම අලුත් ඇඳුමකට ආසාවක් නැති නිසා නෙවෙයි. කෑම කද්දී වුණත් හොඳම මස් කෑල්ල, මාළු කෑල්ල දරුවාගේ පිඟානට බෙදලා, හොදි ටිකකින් බත් එක කන තාත්තලා ඕනෑ තරම් ඉන්නවා. තමන්ගේ ආසාවන් ඔක්කොම මරලා දාලා, ඒ වෙනුවට පවුලේ අයගේ සතුට තමන්ගේ සතුට කරගන්න එක තාත්තලා කරන ලොකුම පරිත්‍යාගයක්.

හැමෝටම හයියක් වෙන තාත්තාට කවුරුත් හයියක් වෙන්න නෑ. වයසට යද්දී, දරුවෝ ලොකු වෙලා තමන්ගේ පාඩුවේ යද්දී, තාත්තා කෙනෙකුගේ හිත ඇතුළෙත් ලොකු තනිකමක් සහ අනාගතය ගැන බයක් ඇතිවෙනවා. ඒත් පිරිමියෙක් විදිහට අඬන්න බැරි නිසා, ඒ කඳුළු ඔක්කොම පපුව ඇතුළටම ගිලගන්නවා.

තාත්තා කෙනෙක් කියන්නේ හැඟීම් නැති යකඩ මැෂින් එකක් නෙවෙයි. එයාගේ ඒ ගාම්භීර පෙනුමයි හිනාවයි පිටිපස්සේ තියෙන්නේ, තමන්ගේ පවුල වෙනුවෙන් තමන්වම නිහඬව දියකරන මනුස්සයෙක්ගේ කතාවක්. අද ගෙදර ගියාම ඔයාගේ තාත්තාගේ මූණ දිහා ටිකක් හොඳට බලන්න. ඒ ඇස්වල ඔයාට කවදාවත් නොකියපු මහා ලොකු රහස් ගොඩක් හැංගිලා තියෙනවා පෙනෙයි.

ලංකාවේ අම්මා තාත්තා කෙනෙකුගේ ලොකුම හීනය මොකක්ද කියලා ඇහුවොත්, ගොඩක් අය දෙන උත්තරේ තමයි "මගේ දරුවා කැම්පස් යනවා දකින්න." ...
07/04/2026

ලංකාවේ අම්මා තාත්තා කෙනෙකුගේ ලොකුම හීනය මොකක්ද කියලා ඇහුවොත්, ගොඩක් අය දෙන උත්තරේ තමයි "මගේ දරුවා කැම්පස් යනවා දකින්න." දරුවෙක් විශ්වවිද්‍යාලයකට තේරුණාම මුළු ගමම ඒ ගැන කතා කරන්නේ ලොකු ආඩම්බරයකින්. හැබැයි අවුරුදු හතරක් නිදි මරලා, විභාග පාස් වෙලා, කළු කබායකුත් දාගෙන "උපාධි සහතිකය" අතට ගත්තට පස්සේ, ඒ ආඩම්බරය කොහේටද යන්නේ?

මේක සුරංගගේ කතාව විතරක් නෙවෙයි, අද ලංකාවේ දහස් ගණනක් තරුණ තරුණියන්ගේ කතාව.

සුරංග කැම්පස් එකෙන් අවුට් වුණේ හොඳම ප්‍රතිඵල (First Class Degree) අරගෙන. උපාධිය ගත්ත දවසේ තාත්තා මාලයක් දාලා ඇඬුවේ හරියට සුරංගට ලොකු රස්සාවක් හම්බුණා වගේ. හැබැයි පහුවදා ඉඳන් සුරංගගේ දවස පටන් ගත්තේ පත්තරේ රැකියා පිටු පෙරළීමෙන්.

"උපාධියක් තියෙනවා නම් රස්සාවල් පස්සෙන් එයි" කියලා හිතපු සුරංග, ඉන්ටර්විව් (Interview) වලට යද්දී තේරුම් ගත්තේ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කතාවක්.

සමහර තැන්වල කියනවා "ඔයාට අත්දැකීම් (Experience) මදි" කියලා.
තවත් තැන්වල කියනවා "මේ රස්සාවට උපාධියක් ඕනේ නෑ, ඔයාට ඕවර් කොලිෆයිඩ් (Overqualified)" කියලා.

අන්තිමට සුරංගට තේරුණා, තමන් අවුරුදු ගාණක් දුක් විඳලා ගත්තු ඒ ලස්සන සහතිකය, සමාගම්වලට නිකම්ම නිකන් කඩදාසියක් විතරයි කියලා.

උපාධිය අරන් අවුරුද්දක් යද්දීත් රස්සාවක් නැති වුණාම, ගමේ මිනිස්සු බලන විදිහ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙනවා.

"මොකද පුතේ තාම ගෙදරද?"
"අපරාදෙනේ ඔච්චර ඉගෙනගත්තේ, අපේ එකා ඕලෙවල් කරලා දැන් ත්‍රීවීල් එකක් දාගෙන හොඳට හම්බ කරනවා."

මේ වචන ඇහෙද්දී සුරංගට හිතුණේ තමන්ගේ ඉගෙනීම සාපයක් වෙලා කියලා. තමන්ට ඕනෑම රස්සාවක් කරන්න පුළුවන් වුණත්, "උපාධිධාරියෙක් වෙලා කොහොමද ඔය වගේ පොඩි රස්සාවක් කරන්නේ?" කියන සමාජයේ රාමුවට එයා කොටු වෙලා හිටියා.

ලංකාවේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය ඇතුළේ ළමයින්ට උගන්වන්නේ පොත් පාඩම් කරලා විභාග පාස් වෙන්න මිසක්, ලෝකෙට ගැලපෙන අලුත් කුසලතා (Skills) හදාගන්න නෙවෙයි. කම්පැනිවලට ඕනේ ප්‍රායෝගිකව වැඩක් කරන්න පුළුවන් මිනිස්සු, හැබැයි කැම්පස්වලින් එළියට දාන්නේ ලොකු තියරි (Theories) කටපාඩම් කරපු මිනිස්සු. මේ පරතරය අස්සේ අසරණ වෙන්නේ අර කළු කබාය ඇඳපු අහිංසක තරුණයා.

උපාධියක් කියන්නේ ජීවිතේ ලොකු ජයග්‍රහණයක්, ඒකේ කිසිම විවාදයක් නෑ. හැබැයි අද කාලේ රස්සාවක් හොයන්න ඒ සහතිකය විතරක් මදි. ඒකට අලුත් කුසලතා, ප්‍රායෝගික දැනුම සහ විශේෂයෙන්ම ඕනෑම තැනක හැඩගැහෙන්න පුළුවන් (Adaptability) හැකියාව ඕනේ.

සුරංගලාට අද වෙලා තියෙන්නේ කඩදාසියක බරින් තමන්ගේම හීන යට කරගෙන, සමාජය හදපු "මහා උගතෙක්" කියන රාමුව ඇතුළේ හුස්ම හිරකරගෙන ඉන්නයි.

ලංකාවේ අම්මා තාත්තා කෙනෙකුගේ ලොකුම හීනය මොකක්ද කියලා ඇහුවොත්, ගොඩක් අය දෙන උත්තරේ තමයි "මගේ දරුවා කැම්පස් යනවා දකින්න." ...
04/04/2026

ලංකාවේ අම්මා තාත්තා කෙනෙකුගේ ලොකුම හීනය මොකක්ද කියලා ඇහුවොත්, ගොඩක් අය දෙන උත්තරේ තමයි "මගේ දරුවා කැම්පස් යනවා දකින්න." දරුවෙක් විශ්වවිද්‍යාලයකට තේරුණාම මුළු ගමම ඒ ගැන කතා කරන්නේ ලොකු ආඩම්බරයකින්. හැබැයි අවුරුදු හතරක් නිදි මරලා, විභාග පාස් වෙලා, කළු කබායකුත් දාගෙන "උපාධි සහතිකය" අතට ගත්තට පස්සේ, ඒ ආඩම්බරය කොහේටද යන්නේ?

මේක සුරංගගේ කතාව විතරක් නෙවෙයි, අද ලංකාවේ දහස් ගණනක් තරුණ තරුණියන්ගේ කතාව.

සුරංග කැම්පස් එකෙන් අවුට් වුණේ හොඳම ප්‍රතිඵල (First Class Degree) අරගෙන. උපාධිය ගත්ත දවසේ තාත්තා මාලයක් දාලා ඇඬුවේ හරියට සුරංගට ලොකු රස්සාවක් හම්බුණා වගේ. හැබැයි පහුවදා ඉඳන් සුරංගගේ දවස පටන් ගත්තේ පත්තරේ රැකියා පිටු පෙරළීමෙන්.

"උපාධියක් තියෙනවා නම් රස්සාවල් පස්සෙන් එයි" කියලා හිතපු සුරංග, ඉන්ටර්විව් (Interview) වලට යද්දී තේරුම් ගත්තේ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කතාවක්.

සමහර තැන්වල කියනවා "ඔයාට අත්දැකීම් (Experience) මදි" කියලා.

තවත් තැන්වල කියනවා "මේ රස්සාවට උපාධියක් ඕනේ නෑ, ඔයාට ඕවර් කොලිෆයිඩ් (Overqualified)" කියලා.

අන්තිමට සුරංගට තේරුණා, තමන් අවුරුදු ගාණක් දුක් විඳලා ගත්තු ඒ ලස්සන සහතිකය, සමාගම්වලට නිකම්ම නිකන් කඩදාසියක් විතරයි කියලා.

උපාධිය අරන් අවුරුද්දක් යද්දීත් රස්සාවක් නැති වුණාම, ගමේ මිනිස්සු බලන විදිහ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙනවා.
"මොකද පුතේ තාම ගෙදරද?"
"අපරාදෙනේ ඔච්චර ඉගෙනගත්තේ, අපේ එකා ඕලෙවල් කරලා දැන් ත්‍රීවීල් එකක් දාගෙන හොඳට හම්බ කරනවා."

මේ වචන ඇහෙද්දී සුරංගට හිතුණේ තමන්ගේ ඉගෙනීම සාපයක් වෙලා කියලා. තමන්ට ඕනෑම රස්සාවක් කරන්න පුළුවන් වුණත්, "උපාධිධාරියෙක් වෙලා කොහොමද ඔය වගේ පොඩි රස්සාවක් කරන්නේ?" කියන සමාජයේ රාමුවට එයා කොටු වෙලා හිටියා.

ලංකාවේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය ඇතුළේ ළමයින්ට උගන්වන්නේ පොත් පාඩම් කරලා විභාග පාස් වෙන්න මිසක්, ලෝකෙට ගැලපෙන අලුත් කුසලතා (Skills) හදාගන්න නෙවෙයි. කම්පැනිවලට ඕනේ ප්‍රායෝගිකව වැඩක් කරන්න පුළුවන් මිනිස්සු, හැබැයි කැම්පස්වලින් එළියට දාන්නේ ලොකු තියරි (Theories) කටපාඩම් කරපු මිනිස්සු. මේ පරතරය අස්සේ අසරණ වෙන්නේ අර කළු කබාය ඇඳපු අහිංසක තරුණයා.

උපාධියක් කියන්නේ ජීවිතේ ලොකු ජයග්‍රහණයක්, ඒකේ කිසිම විවාදයක් නෑ. හැබැයි අද කාලේ රස්සාවක් හොයන්න ඒ සහතිකය විතරක් මදි. ඒකට අලුත් කුසලතා, ප්‍රායෝගික දැනුම සහ විශේෂයෙන්ම ඕනෑම තැනක හැඩගැහෙන්න පුළුවන් (Adaptability) හැකියාව ඕනේ.

සුරංගලාට අද වෙලා තියෙන්නේ කඩදාසියක බරින් තමන්ගේම හීන යට කරගෙන, සමාජය හදපු "මහා උගතෙක්" කියන රාමුව ඇතුළේ හුස්ම හිරකරගෙන ඉන්නයි.

ලෝකයේ කොහේ හෝ කෙළවරක ඇහෙන වෙඩි හඬක්, එහෙමත් නැත්නම් මහ මුහුද මැද බොරතෙල් නැවක් ප්‍රමාද වෙනවා කියන ප්‍රවෘත්තිය අපිට ඇහෙන්...
04/04/2026

ලෝකයේ කොහේ හෝ කෙළවරක ඇහෙන වෙඩි හඬක්, එහෙමත් නැත්නම් මහ මුහුද මැද බොරතෙල් නැවක් ප්‍රමාද වෙනවා කියන ප්‍රවෘත්තිය අපිට ඇහෙන්නේ රූපවාහිනී තිරයෙන්. ඒක අපිට සැතපුම් දහස් ගාණක් ඈතින් තියෙන කතාවක් වුණාට, ඒ කතාවේ සැබෑම ගින්න පත්තුවෙන්නේ අපේ ගෙදර කුස්සියේ ළිප ඇතුළේ කියලා අද වෙනකොට කවුරුත් දන්නවා.

ඉන්ධන පිරවුම්හලක මීටරේ ඉලක්කම් කැරකෙන වේගය දැක්කාම දැන් සාමාන්‍ය මනුස්සයෙකුට දැනෙන්නේ තමන්ගේ හදවතේ ස්පන්දනය වේගවත් වෙනවා වගේ හැඟීමක්. රුපියල් දාහේ, පන්දාහේ කොළ පොම්පකරුගේ අතට යද්දී, වාහනේ තෙල් කටුව අඟලක්වත් උඩට එන්නේ නෑ. හරියට මහ දවල් සිද්ධ වෙන ඇස්බැන්දුමක් වගේ. හැබැයි මේකෙන් පටන්ගන්න කතාව එතනින් ඉවර වෙන්නේ නෑ.

තෙල් බිංදුවක මිල වැඩි වීම කියන්නේ හරියට කන්දක් උඩ ඉඳන් ගලක් පහළට පෙරළුවා වගේ වැඩක්. මුලින්ම ඒක වදින්නේ ප්‍රවාහන ගාස්තුවලට. ඊටපස්සේ ඒ ගල පෙරළීගෙන ඇවිත් වදින්නේ පොළේ තියෙන එළවළු මැස්සට, හාල් මඩුවට සහ කිරිපිටි රාක්කයට.

ලෝක වෙළඳපොළේ කතාවලින් බඩු මිල රොකට් එකක් වගේ අහසට යද්දී, සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක්ගේ මාසික පඩිය තාමත් යන්නේ ඉබ්බගේ ගමනෙන්. මාසේ අන්තිමට පඩිය අතට ගත්ත දවසෙම, ඒ සල්ලි කිසිදෙයක් තමන්ගේ නෙවෙයි කියලා දැනෙන හැඟීම තරම් කටුක යථාර්ථයක් තවත් නෑ.

මේ ආර්ථික පීඩනය ඇතුළේ ජීවත් වෙනවා කියන එක දැන් සාමාන්‍ය දෙයක් නෙවෙයි, ඒක මාරාන්තික සටනක්.

සුපිරි වෙළඳසැල්වල බිල්පත දිහා බලලා, කූඩේට දාගත්ත බඩු දෙක තුනක් හොර රහසේම ආපහු රාක්කෙටම තියන අත් අද සමාජයේ කොච්චර ඇත්ද?

"තාත්තේ අපි මේ නිවාඩුවට කොහේ හරි යමුද?" කියලා අහන දරුවාගේ මූණ දිහා බලලා, හිනාවකින් ඒක මගහරින තාත්තලාගේ හිත ඇතුළේ තියෙන හිස්බව දන්නේ ඒ තාත්තලාම විතරයි.

ඉස්සර තුන්වේලම සතුටින් එකට වාඩිවෙලා කාපු පවුල්, අද කෑම මේසේ භාගෙට හිස් කරලා තියෙන්නේ ලෝක අර්බුදවලට වන්දි ගෙවන්නයි.

ලෝකේ ප්‍රබල රටවල නායකයින් වායුසමනය කළ කාමරවල ඉඳගෙන ආර්ථික සම්බාධක සහ යුධ තීරණ ගනිද්දී, ඒ තීරණවල මුළු බරම කරගහන්නේ පාරේ යන මේ අහිංසක පුරවැසියා.

📍ඩොලරයේ නැගීම් බැසීම්, ආර්ථික ප්‍රස්තාරවල හැලහැප්පීම් තවදුරටත් ආර්ථික විද්‍යාඥයින්ට විතරක් අයිති දේවල් නෙවෙයි. ඒවා අද අපේ කෑම මේසේ, අපේ දරුවන්ගේ අනාගතයේ ලියවුණු තිත්ත ඇත්තක්. පඩිය ගත්ත දවසේ ඉඳන් ඊළඟ මාසේ වෙනකම් මේ මහ විශාල ආර්ථික බර තමන්ගේ කරපිටින් අදින, තමන්ගේ පවුලේ හීන බිඳවැටෙන්න නොදී අල්ලගෙන ඉන්න මේ මිනිස්සු... ඇත්තටම කිසිම පදක්කමක් නොලැබෙන ආර්ථික යුද්ධයක නිහඬ වීරයෝ ටිකක් විතරයි.

🛑අනෙක් අයටත් කියවන්න මේ කතාව ශෙයා කරන්න.

දිලුම් කියන්නේ තමන්ගේම කියලා පොඩි ස්ටුඩියෝ එකක් කරගෙන යන තරුණයෙක්. එතන ෆොටෝ ෆ්‍රේම්ස් හදනවා, මග් ප්‍රින්ට් කරනවා, අලුත් ...
03/04/2026

දිලුම් කියන්නේ තමන්ගේම කියලා පොඩි ස්ටුඩියෝ එකක් කරගෙන යන තරුණයෙක්. එතන ෆොටෝ ෆ්‍රේම්ස් හදනවා, මග් ප්‍රින්ට් කරනවා, අලුත් ව්‍යාපාරවලට ලෝගෝ ඩිසයින් කරනවා, සෝෂල් මීඩියා පෝස්ට් හදලා දෙනවා. වැඩේ ලේසි නෑ. සමහර දවස්වලට රෑ 1-2 වෙනකම් කම්පියුටරේ ඉස්සරහා ඉඳගෙන ඇස් රිදෙනකම් ඩිසයින් කරනවා. ලොකු ලොකු ඒජන්සි එක්ක හැප්පිලා මේ පොඩි බිස්නස් එක කරගෙන යන්න දිලුම් කෑවේ පුදුම කට්ටක්.

දවසක් හවස දිලුම් හොඳටම මහන්සි වෙලා, කඩේ වහන්න ලෑස්ති වෙද්දී වයසක නැන්දා කෙනෙක් කඩේට ආවා. ඇඟේ තිබුණු ඇඳුම ටිකක් පරණයි. අතේ පොඩි ෂොපින් බෑග් එකක් තිබුණා.

"පුතේ... මම මේ ගෙදර හදන අලුවා, තලගුලි ටිකක් කඩවල්වලට දාන්න හැදුවේ. මට මේ බෑග්වල අලවගන්න පොඩි ස්ටිකර් කෑලි පනහක් විතර ප්‍රින්ට් කරලා දෙන්න පුළුවන්ද? මගේ අතේ ලොකු ගාණක් නෑ පුතේ..." නැන්දා කිව්වේ හරිම අහිංසක විදිහට. ඇය ගෙනාපු කොළ කෑල්ලක පෑනෙන් ලියලා තිබුණා "සුමනා රසකැවිලි" කියලා.

සාමාන්‍යයෙන් දිලුම් ඔය වගේ පොඩි ඕඩර්ස් ගන්නේ නෑ. ස්ටිකර් පනහක් ප්‍රින්ට් කරනවා කියන්නේ පාඩු වැඩක්. අනික එයා හිටියේ කඩේ වහලා ගෙදර යන්න ලෑස්ති වෙලා. "මේක කරන්න බෑ නැන්දේ, මම කඩේ වහන්න යන්නේ" කියලා කියන්නයි දිලුම්ට මුලින්ම හිතුණේ.

ඒත් ඒ නැන්දාගේ ඇස්වල තිබුණු බලාපොරොත්තුව දිලුම් දැක්කා. එයාට මතක් වුණා තමන්ගේ බිස්නස් එක පටන් ගත්තු මුල් දවස්වල එක ඕඩර් එකක් ගන්න එයා විඳපු දුක.

"හරි නැන්දේ, විනාඩි දහයක් වාඩිවෙන්නකෝ" කිව්ව දිලුම්, ආයෙත් කම්පියුටරේ ඔන් කළා. එයා නිකම්ම අකුරු ටිකක් ටයිප් කරලා දුන්නේ නෑ. තමන්ගේ නිර්මාණශීලී හැකියාව පාවිච්චි කරලා, ලස්සන සාම්ප්‍රදායික හැඩතල දාලා, දකින කෙනෙක්ට කන්න හිතෙන විදිහේ ලස්සන ලෝගෝ එකක් එක්ක ඒ ස්ටිකර් ටික ඩිසයින් කළා. උසස්ම තත්ත්වයේ කොළවල ඒ ටික ප්‍රින්ට් කරලා ලස්සනට කපලා නැන්දාගේ අතට දුන්නා.

ස්ටිකර් ටික දැක්කාම නැන්දාගේ මූණට ආවේ පුදුම සතුටක්. "අනේ පුතේ, මේක හිතුවාට වඩා ගොඩක් ලස්සනයිනේ" කියලා ඇය අතේ තිබුණු පොඩි මුදල දිලුම්ට දුන්නා. "ඕක තියාගන්න නැන්දේ, මගෙන් බිස්නස් එකට තෑග්ගක්" කියලා දිලුම් හිනා වෙලා කිව්වා.

මාස හයකට විතර පස්සේ, දවසක් දිලුම්ගේ කඩේ ඉස්සරහා කළු පාට ලොකු වාහනයක් නැවැත්තුවා. ඒකෙන් බැහැලා ආවේ හොඳට ඇඳගත්ත තරුණ මහත්තයෙක්. එයාගේ පස්සෙන් අර සුමනා නැන්දාත් කඩේට ආවා.

"පුතේ, මේ මගේ පුතා. එයා ටවුන් එකේ රස්සාව කළේ. පුත එදා හදලා දීපු අර ලස්සන ස්ටිකර් එක නිසා, මගේ කෑම පැකට් එකට ලොකු ඉල්ලුමක් ආවා. සුපර් මාර්කට්වලිනුත් ඕඩර්ස් ආවා. දැන් මගේ පුතාත් රස්සාවෙන් අයින් වෙලා මාත් එක්ක මේ බිස්නස් එක ලොකුවට කරනවා."

තරුණ මහත්තයා දිලුම්ට අතට අත දුන්නා. "මල්ලි, අම්මා මට හැමදේම කිව්වා. අපි අලුතින් ලොකු ෆැක්ටරි එකක් පටන් ගත්තා. අපේ කම්පැනි එකේ පැකේජින් ඩිසයින් ඔක්කොමයි, ෆේස්බුක් පේජ් එකේ පෝස්ට් හදන එකයි ඔක්කොම ලොකු කන්ට්‍රැක්ට් එකක් විදිහට ඔයාගේ ස්ටුඩියෝ එකට දෙන්නයි අපි ආවේ."

එදා දිලුම්ට එක දෙයක් තේරුණා. තමන්ගේ කම්පියුටරේ ඇතුළේ තියෙන්නේ නිකම්ම ඩිසයින් කරන මෘදුකාංග නෙවෙයි. තමන්ගේ හැකියාවෙන්, අවංකවම තවත් මනුස්සයෙක්ගේ හීනයකට පාට දුන්නොත්, ඒක කවදාහරි තමන්ගේම හීන හැබෑ කරන ලොකු පාලමක් වෙනවා කියලා.

අපේ සමාජයේ ඉපදුණ දවසේ ඉඳන් අපේ ඔළුවට දාන එක "රාමුවක්" තියෙනවා. හොඳට ඉගෙන ගන්න, රස්සාවක් හොයාගන්න, වාහනයක් ගන්න, ඊටපස්සේ ...
29/03/2026

අපේ සමාජයේ ඉපදුණ දවසේ ඉඳන් අපේ ඔළුවට දාන එක "රාමුවක්" තියෙනවා. හොඳට ඉගෙන ගන්න, රස්සාවක් හොයාගන්න, වාහනයක් ගන්න, ඊටපස්සේ තමන්ගේම කියලා ගෙයක් හදාගන්න. මේක තමයි ලංකාවේ සාර්ථකත්වයේ මිනුම් දණ්ඩ.

හැබැයි මේ සාර්ථකත්වයට යන්න පාරට බහින මිනිස්සු තමන්ගේ ජීවිතේ කොයි තරම් දේවල් කැප කරනවාද කියන එක දන්නේ ඒ "කට්ට කන" මිනිස්සුම විතරයි.

තමන්ගේම කියලා පර්චස් දහයක කෑල්ලක් අරන්, ඒකේ අත්තිවාරම කපන දවසේ ඉඳන් පටන් ගන්නේ ලේසි පහසු ගමනක් නෙවෙයි. බැංකු ණය, රත්තරන් බඩු උකස් කිරීම් මැද්දේ තමයි ගඩොලෙන් ගඩොල බිත්ති බඳින්නේ.

මාසේ පඩිය අතට ගත්ත ගමන් මුලින්ම ගණන් හදන්නේ ගෙදරට සිමෙන්ති කොට්ට කීයක් ගන්න පුළුවන්ද කියලයි.

යාළුවෝ එක්ක විනෝද ගමනක් යන්න, හොඳ කෑම වේලක් කන්න තියෙන ආසාව හිතින් මරාගන්නේ "ඒ සල්ලිවලින් ගෙදරට ජනෙල් උළුවහු ටික ගේන්න පුළුවන් නේද" කියලා හිතලයි.

මේ ගමන යද්දී මිනිස්සු මැෂින් වගේ වැඩ කරනවා. උදේ ඉඳන් රෑ වෙනකම් එක රස්සාවක්, සති අන්තයේ තව අමතර වැඩක්. මේ කට්ට කන කාලේ ඇතුළේ අපි නොදැනීම අපේ තාරුණ්‍යය දියවෙලා යනවා.
වෙලාවට කන්නේ නැති නිසා ගැස්ට්‍රයිටිස් හැදෙනවා, නිදි මරන නිසා ඇස් යට කළු වෙනවා. වාහනයක් අරන් ගෙයක් හදලා ඉවර වෙද්දී වයස 40-50 පැනලා. ජීවිතේ ලස්සනම කාලේ ගෙවිලා ගිහින් ඉවරයි.

ලොකුම ඛේදවාචකය ගේ හැදුවට පස්සේ...
අවුරුදු ගාණක දුක් විඳීමකින් පස්සේ හීනේ හැබෑ වෙනවා. ලස්සනට පේන්ට් කරපු ගෙදර මිදුලේ දිලිසෙන අලුත් කාර් එකක් තියෙනවා. සමාජයේ හැමෝම "මාර වැඩ්ඩෙක්" කියලා ප්‍රශංසා කරනවා. හැබැයි ඇත්තම තත්ත්වය මොකක්ද?

සැනසිල්ලේ නිදාගන්න හදපු ගෙදර, ණය වාරිකේ නිසා නින්ද නැති කරනවා.

පවුලේ අයත් එක්ක නිදහසේ යන්න ගත්ත වාහනේ යන්න වෙලාවක් නෑ, මොකද ලීසිං එක ගෙවන්න ආයෙත් මැෂිමක් වගේ වැඩ කරන්න වෙලා.

ගෙදර ලස්සන සෝෆා එකක් තිබුණට ඒකේ වාඩිවෙලා පවුලේ අය එක්ක හිනාවෙලා කතා කරන්න වෙලාවක්වත්, මානසික නිදහසක්වත් ඉතුරු වෙලා නෑ.

🔴 තමන්ගේම කියලා ගෙයක්, වාහනයක් තියෙන එක අනිවාර්යයෙන්ම වටිනවා. ඒක ලොකු ජයග්‍රහණයක්. හැබැයි ඒ ජයග්‍රහණය පස්සේ දුවන ගමන්, "ජීවත් වෙන්න" අමතක කරන්න එපා.

🔴ලොකු ගෙවල්, වාහන කියන්නේ ජීවිතේ සාර්ථකත්වයේ එකම මිනුම් දණ්ඩ නෙවෙයි. ඒ දේවල් හදාගන්න ගිහින් තමන්ගේ සනීපය, පවුලේ සතුට, සහ මානසික නිදහස සම්පූර්ණයෙන්ම නැති කරගන්නවා නම්... ඒ හීන මාලිගාව ඇතුළේ තියෙන්නේ ලොකු හිස්කමක් විතරයි.

අද මම අවුරුදු 10කට විතර පස්සේ රජයේ ලොකු ඉස්පිරිතාලෙකට ගියා. ඇත්තම කිව්වොත් එතනින් එළියට එද්දී මට හිතුණු දේවල් ටිකක් ඔයාල...
28/03/2026

අද මම අවුරුදු 10කට විතර පස්සේ රජයේ ලොකු ඉස්පිරිතාලෙකට ගියා. ඇත්තම කිව්වොත් එතනින් එළියට එද්දී මට හිතුණු දේවල් ටිකක් ඔයාලත් එක්ක බෙදාගන්න හිතුණා.

"කිසිම වෙනසක් නෑ"
ඉස්සෙල්ලාම යන්න ඕනේ OPD එකේ රෙජිස්ටර් වෙන තැනටනේ. එතන ඉන්න මහත්තයගේ මූණ දැක්කාම නිකන් ගරා යකා වගේ. හරියට අපි එයාගේ කරපිටින් ගිහින් බලෙන් ජොබ් එකට දැම්මා වගේ තමා ඉන්නේ. ඔතනින් දෙන පළවෙනි ටෝකන් එක නම් දැන් ඩිජිටල් කරලා තියෙනවා. හැබැයි එතනින් එහාට සේරම යන්නේ අර පරණ මැනුවල් සිස්ටම් එකටමයි. අවුරුදු 10ක් ගිහිල්ලත් ගොඩනැගිලිවල ඉඳන් කාර්ය මණ්ඩලයේ සුහදශීලීකම වෙනකම් ලොකු වෙනසක් මම නම් දැක්කේ නෑ.

අනිත් අතට අපේ මිනිස්සු ගැන කතා කරලත් වැඩක් නෑ. පෝලිමක ඉන්න දන්නේ නෑ. තමන්ගේ වාරේ එනකම් ඉවසීමක් ඇත්තෙම නෑ. කිසිම සිහිකල්පනාවක් නැතුව තමා හැසිරෙන්නේ.

සමහර දොස්තර මහත්තුරු වෙලාවට එන්නේ නෑ. මට නම් හිතෙන්නේ වෙලාවට එන්න බැරි නම්, අර උදේ පාන්දරින්ම එන අහිංසක ලෙඩුන්ට අංක නොදී ඉන්නවා නම් තමයි හොඳ. හැබැයි මේ ඔක්කොම අස්සෙ තමන්ගේ ඩියුටි එක හරියට කරන අයත් ඉන්නවා.

මේක අස්සේ රස්තියාදු වෙද්දී මට හිතුණේ, "ඇත්තටම මොනවද බන් මේ සිස්ටම් එකේ වෙන්න ඕනේ?" කියලා.

ස්ටාෆ් එකේ ආකල්ප හැදෙන්න ඕනේ ලෙඩ්ඩු කියන්නෙත් එයාලා වගේම මනුස්සයෝ කොට්ඨාසයක් කියලා සෞඛ්‍ය සේවකයෝ හිතන්න ඕනේ. මේ නිදහස් සෞඛ්‍ය සේවය අපි කොහොම හරි රැකගන්න එපැයි.

සිස්ටම් එක ඩිජිටල් වෙන්න ඕනේ භාගෙට නැතුව මුළු සිස්ටම් එකම ඩිජිටල් වෙන්න ඕනේ. ඒ වගේම ලෙඩෙකුට තේරුම් ගන්න පුළුවන් වෙන විදිහට මේ ක්‍රමවේදය සරල වෙන්නත් ඕනේ.

රෝග වළක්වාගන්න පුරුදු වෙන්න ඕනේ ලෙඩ වෙලා ඉස්පිරිතාලෙට එනවට වඩා, පොඩි කාලේ ඉඳන්ම ලෙඩ හැදෙන එක වළක්වාගන්න හැටි අපේ අයට පුරුදු කරන්න ඕනේ.

ඒ වගේම ඉස්පිරිතාලෙකට ආවාම පොදු ස්ථාන අපිරිසිදු කරන්නේ නැතුව, පොදු දේපළවලට හානි කරන්නේ නැතුව ඉන්න අපේ මිනිස්සුන්ගේ ඔළු හැදෙන්න ඕනේ. මට තේරුණු විදිහට මේ රටේ කරන්න තියෙන අමාරුම වැඩේ මේ සිස්ටම් හදන එක නෙවෙයි, අපේ මිනිස්සුන්ගේ 'Attitude' හදන එක.

මොනවා වුණත් අන්තිමට මට හිතෙන්නේ එකම දෙයයි...
"තමන් හැදුණොත් - රටම හැදෙයි!"

අපි හැදී වැඩුණේ ස්මාර්ට් ෆෝන් තිරයක් උඩ නෙවෙයි, දූවිලි පිරුණු පොළවක් උඩ. අපේ ළමා කාලයේ සෙල්ලම් බඩු කඩෙන් ගත්ත ඒවා නෙවෙයි...
24/03/2026

අපි හැදී වැඩුණේ ස්මාර්ට් ෆෝන් තිරයක් උඩ නෙවෙයි, දූවිලි පිරුණු පොළවක් උඩ. අපේ ළමා කාලයේ සෙල්ලම් බඩු කඩෙන් ගත්ත ඒවා නෙවෙයි, අපිම හදාගත්ත ඒවා. කුරුම්බැට්ටි මැෂිමකට ෆැෂන් කොළයක් දාලා මහපු ඇඳුම්, වැස්ස වෙලාවට කාණුව දිගේ යවපු කොළ පාරුව, CR පොතේ කොළ ඉරලා හදපු ජෙට් සහ රොකට්... ඒවා තමයි අපේ තාක්ෂණය.

යාළුවෝ එක්ක පොඩි මුට්ටිවල සෙල්ලම් බත් උයපු, උණබට තුවක්කුවෙන් වෙඩි තියාගත්තු, හැංගිමුත්තන් කරපු ඒ කාලේ හරි සුන්දරයි. ක්‍රිකට් ගහන්න හරිහමන් පිත්තක් තිබ්බේ නැති වුණාට, අගෝස්තු මාසේ හොයපු "හොඳට බොක්ක තියෙන කිතුල් පිත්ත" අපිට ජාත්‍යන්තර පිත්තකට වඩා වටිනවා.

හවසට කිරි එකයි ගොල්ඩ් මාරි බිස්කට් එකයි පොඟවලා කාලා ටීවී එක ඉස්සරහා වාඩි වෙන්නේ ලෝකේ වටිනාම දේ බලන්න වගේ. ස්කූබි ඩූ, පින්ක් පැන්තර්, බෙන් ටෙන් බලන්න අපි පුදුම ආසාවකින් හිටියේ. බදාදා රෑ 9 වෙද්දී අටපට්ටම බලන්න, කෝපි කඩේ බලන්න අපි කවදාවත් අමතක කළේ නෑ.

ආදරේ කියන්නේ මොකක්ද කියලා තේරුම් ගන්නත් කලින්, ටයිටැනික් එකේ රෝස්වයි ජැක්වයි දැකලා, "නැවෙන් බැස්සම මුන් දෙන්නා බඳියි" කියලා අපි හිතාගෙන හිටියා. හවස 6 වෙද්දී ගිය ඉසිවර වෙදදුරු, මායාවරුන්ගේ ලෝකේ, ජීව මුතු, ඔෂින්, සුජාත දියණි බලන්න අපි ටීවී එක ඉස්සරහා පෝලිම් ගැහුණා.

නිවාඩු කාලේ සිරසෙන් දුන්න හැරී පෝටර් (Harry Potter) චිත්‍රපට බලලා, ඒ ප්‍රශ්නවලට උත්තර ලියලා තමන්ගේ නම ටීවී එකේ වැටෙනකන් බලන් හිටපු ඒ අහිංසක බලාපොරොත්තුව අද කාලේ ළමයෙක්ට තේරුම් ගන්නවත් බැරි වෙයි.

Newdale යෝගට් පියන් එකතු කරලා බයිසිකලේ ගන්න දත කාපු හැටි, තරඟෙට ගත්ත Day Card, එකතු කරපු මුද්දර පොත්... මේවා අපේ ළමා කාලේ වස්තුව සම්පත්.

දෙසැම්බර් මාසේ අලුත් පොත්වලට පිටකවර දාද්දි එන සුවඳ, නටරාජා කවකටු පෙට්ටිය, ස්කෝලේ ට්‍රිප් එක, ස්පෝට් මීට් එකේදී මේන් ග්‍රවුන්ඩ් එකේ කාපු කට්ට... මේවා මතක් වෙද්දී අදටත් දැනෙන්නේ පුදුම සතුටක්. නෙක්ටා බෝතලයක් බීලා දිව රතු කරගත්ත එක, අයිස් පැකට් එක, රුපියල් පහේ තෑගි ටොපිය තමයි අපේ පොඩි බඩගිනි නිව්වේ.

අපි දේවල් වින්දා. "පිච්ච කැකුළු මල් මාලය කොණ්ඩෙ පලන්දා..." සින්දුව අදටත් ඇහෙද්දී අපේ කකුල් නලවෙන්නේ නිකම්මයි. සැලූන් එකේ අයියා අපිව ලෑල්ලක් උඩ තියාගෙන කොණ්ඩේ කපපු කාලේ දැන් ඉවරයි. 13 පන්තියෙන් පස්සේ ගලවපු යුනිෆෝම් එකත් එක්ක අපේ ළමා කාලෙත් අපි ගලවලා තිබ්බා.

අපි වාසනාවන්තයි මචං. අපේ දෙමාපියන්ට අපිට වඩා ලස්සන ළමා කාලයක් තිබුණා. අපිටත් ලස්සන ළමා කාලයක් තිබුණා. මේක කියවන, ඒ කාලේ එකට හිටපු, අද ජීවිතේ දිනන්න දඟලන මගේ හැම යාළුවෙක්ටම මම පතන්නේ එකම දෙයයි. "උඹලා හැමෝටම හරියන්න ඕනේ!"

අපිට ආයේ කවදාවත් ඒ වගේ සෙල්ලම් කරන්න, නටන්න, කුරුම්බැට්ටි මැෂින් හදන්න බැරි වෙයි. ඒත් අවුරුදු ගාණකට පස්සේ හම්බුණාම "මචං මතකද ඒ කාලේ..." කියලා පොඩි කයියක් ගහන්න මේ මතක ටික පරිස්සම් කරගමු.

"කසුන්" කියන්නේ හැමදාම උදේට කොළඹ යන්න කෝච්චියට දුවන තරුණයෙක්. එයාගේ ජීවිතේම තිබුණේ "ටාගට්" සහ "හදිස්සිය". උදේට නැගිටිනවා...
24/03/2026

"කසුන්" කියන්නේ හැමදාම උදේට කොළඹ යන්න කෝච්චියට දුවන තරුණයෙක්. එයාගේ ජීවිතේම තිබුණේ "ටාගට්" සහ "හදිස්සිය". උදේට නැගිටිනවා, ලෑස්ති වෙනවා, ස්ටේෂන් එකට දුවනවා, වැඩ කරනවා, ආයේ රෑ වෙලා ගෙදර එනවා. එයාට වටපිට බලන්නවත්, හිනාවෙන්නවත් වෙලාවක් තිබුණේ නෑ.

දවසක් උදේ කසුන් ස්ටේෂන් එකට දුවගෙන එද්දී, එයාට යන්න තිබුණ කෝච්චිය හරියටම පිටත් වුණා. කසුන්ට මාර තරහයි. එයා කෝච්චිය දිහා බලන් බැන බැන ස්ටේෂන් එකේ අයිනේ තිබුණ සිමෙන්ති බංකුවෙන් වාඩි වුණා.

"ඊළඟ කෝච්චිය එන්න තව පැයක්වත් යයි. මගේ මුළු දවසම ඉවරයි!" කසුන් තනියම මුමුණන්න ගත්තා.

එතකොටම එතන හිටපු වයසක සීය කෙනෙක් කසුන් දිහා බලලා හිනා වුණා. ඒ සීයා අතේ පරණ පත්තරයක් තිබුණා.

"මොකද පුතා, කෝච්චිය ගියාද?" සීයා ඇහුවා.
"ඔව් සීයේ, මාර කරුමයක් මේක. දැන් පැයක් විතර රස්තියාදු වෙන්න එපැයි." කසුන් කිව්වේ තරහින්.

සීයා හෙමින් සැරේ කසුන් ළඟින් වාඩි වුණා.

"පුතා, ඔයා හැමදාම මේ ස්ටේෂන් එකට එනවා නේද? හැබැයි ඔයා කවදාවත් දැකලා තියෙනවද අර ඈතින් පේන කඳු පේළියේ ලස්සන? අර ස්ටේෂන් එකේ වහලේ කූඩු හදන් ඉන්න කුරුල්ලෝ දිහා ඔයා කවදාහරි බලලා තියෙනවද?"

කසුන් පුදුමෙන් වටපිට බැලුවා. ඇත්තටම ඈතින් ලස්සන කඳු පේළියක් පේන්න තිබුණා. උදේ පාන්දර ඉර එළිය වැටිලා ඒක මාරම ලස්සනයි. කුරුල්ලෝ සද්ද කර කර එහාට මෙහාට පියාඹනවා. කසුන් අවුරුදු තුනක් තිස්සේ මේ ස්ටේෂන් එකට ආවත්, එයා කවදාවත් ඒ දේවල් දැකලා තිබුණේ නෑ. එයා හැමදාම කළේ කෝච්චිය එන දිහා ඇස් දල්වගෙන බලන් හිටපු එක විතරයි.

සීයා කසුන්ගේ කරට අතක් තිබ්බා.

"ජීවිතෙත් හරියට ඔය කෝච්චි ගමන වගේ තමයි පුතා. අපි හැමෝම බලන් ඉන්නේ 'ඊළඟ ස්ටේෂන් එකට' (ඊළඟ අරමුණට) යනකම්.

සාමාන්‍ය පෙළ පාස් වුණාම සතුටු වෙන්න පුළුවන්...

රස්සාවක් හම්බුණාම සැනසෙන්න පුළුවන්...

ගෙයක් හැදුවාම නිදහසේ ඉන්න පුළුවන්...
ඔය වගේ අපි හැමදාම සතුට තියෙන්නේ 'ඉස්සරහා ස්ටේෂන් එකේ' කියලා හිතාගෙන පිස්සුවෙන් වගේ දුවනවා."

සීයා ටිකක් නැවතිලා ආයෙත් කතා කළා.

"හැබැයි අපි දුවන වේගෙට, මේ යන ගමනේ තියෙන ලස්සන අපිට මගහැරෙනවා. අන්තිමට ඊළඟ ස්ටේෂන් එකට ගියාට පස්සේ තමයි තේරෙන්නේ, අපි ආපු ගමන ඊට වඩා ලස්සනයි නේද කියලා. හැබැයි එතකොට ආපහු හැරිලා යන්න කෝච්චි නෑ පුතා."

කසුන්ට ලොකු කතාවක් තේරුණා. එයා හැමදාම හෙව්වේ හෙට දවසේ සතුට. ඒත් අද දවසේ එයාට විඳින්න තිබුණ ලස්සන දේවල් එයාට සම්පූර්ණයෙන්ම මගහැරිලා තිබුණා.

විනාඩි හතළිස් පහකට පස්සේ ඊළඟ කෝච්චිය ආවා. කසුන් කෝච්චියට නගින්න කලින් සීයා දිහා බලලා හිනා වෙලා මෙහෙම කිව්වා.

"ස්තූතියි සීයේ... අද කෝච්චිය මගහැරුණ එක තමයි මගේ ජීවිතේ මට වුණ හොඳම දේ."

අපි හැමෝම පුරුදු වෙලා ඉන්නේ "මේ වැඩේ ඉවර වුණාම සතුටින් ඉන්නවා" කියලා හිතන්න. ඒත් ඇත්තම දේ තමයි, ඒ ඉලක්කවලට යද්දී අපේ කාලය ගෙවිලා ඉවර වෙන්න පුළුවන්. සතුට තියෙන්නේ හෙට නෙවෙයි, අද දවසේ.

අගෝස්තු මාසේ නිවාඩුව කිට්ටු වෙද්දී අපේ ගෙවල් ගාව යාළුවෝ හැමෝම ඉන්නේ අමුතුම උණකින්. ඒ සරුංගල් උණ. අද වගේ කඩෙන් ගත්ත ප්ලාස...
03/03/2026

අගෝස්තු මාසේ නිවාඩුව කිට්ටු වෙද්දී අපේ ගෙවල් ගාව යාළුවෝ හැමෝම ඉන්නේ අමුතුම උණකින්. ඒ සරුංගල් උණ. අද වගේ කඩෙන් ගත්ත ප්ලාස්ටික් සරුංගල් නෙවෙයි, අපි සති ගාණක් තිස්සේ මහන්සි වෙලා හදපු අපේම නිර්මාණ.

සරුංගලයක් හදන්න පටන් ගන්නේ උණ පඳුරකින් හොඳ උණ බටයක් කපාගෙන එන තැනින්. ඒක පලලා, පිහියෙන් පීහලා, නූල් දාලා "සරුංගල් වට්ටිය" බඳින එක තමයි අමාරුම වැඩේ. ඒකට ඉතින් අපේ සෙල්ලම් කල්ලියේ ඉන්න "වැඩ්ඩෙක්" ඕනේමයි. වට්ටිය බැන්දට පස්සේ පාට පාට සව් කොළ ගෙනත්, පාන් පිටිවලින් හදපු "පාප්ප" ගාලා සරුංගලේ හැඩ කරන්නේ පුදුම ආසාවකින්.

වර්ණවත් වල්ගයක් හදලා, "කන් නූල" දාද්දී දැනෙන ගැම්ම වචනයෙන් කියන්න බැහැ. සරුංගලේ උඩ යවන්න යන්නේ ලොකු වෙල් යායකට හරි ගේ ඉස්සරහා තියෙන හිස් ඉඩමකට හරි.

"මචං තව උඩට... තව උඩට අතෑරපන්!"

යාළුවෙක් සරුංගලේ අල්ලගෙන දුවද්දී, අපි නූල් බෝලය අතේ තියන් බලන් ඉන්නේ සරුංගලේ හුළඟ අල්ලලා උඩට යනකම්. සරුංගලේ ඉහළ අහසේ පා වෙද්දී, ඒ නූල දිගේ එන ගැස්ම අපේ හදවතටම දැනෙනවා. හවස හයට විතර සරුංගලේ පහළට ගද්දී, ඒකේ පාප්ප සුවඳයි, පින්න වැටිලා තෙමුණු සව් කොළවල සුවඳයි අදටත් මතකයේ තියෙනවා.

සමහර වෙලාවට සරුංගලේ ගහක පැටලුණාම දැනෙන දුක, ඒ කාලේ විභාගයක් ෆේල් වුණාට වඩා වැඩියි. ඒත් ආයෙත් පහුවදාම තව එකක් හදන්න පටන් ගන්න තරම් අපේ හිත හයියයි.

අද වගේ ෆෝන් එකේ ගේම් එකක් "ඕවර්" වුණාම දැනෙන පාලුව නෙවෙයි, එදා සැබෑ ලෝකේ අපි හදපු දේවල් එක්ක අපි ලබපු සතුට අදටත් අපේ මතක පොතේ ලස්සනම පිටුවක්.

අපි හැදී වැඩුණේ ස්මාර්ට් ෆෝන් තිරයක් උඩ නෙවෙයි, දූවිලි පිරුණු පොළවක් උඩ. අපේ ළමා කාලයේ සෙල්ලම් බඩු කඩෙන් ගත්ත ඒවා නෙවෙයි...
03/03/2026

අපි හැදී වැඩුණේ ස්මාර්ට් ෆෝන් තිරයක් උඩ නෙවෙයි, දූවිලි පිරුණු පොළවක් උඩ. අපේ ළමා කාලයේ සෙල්ලම් බඩු කඩෙන් ගත්ත ඒවා නෙවෙයි, අපිම හදාගත්ත ඒවා. කුරුම්බැට්ටි මැෂිමකට ෆැෂන් කොළයක් දාලා මහපු ඇඳුම්, වැස්ස වෙලාවට කාණුව දිගේ යවපු කොළ පාරුව, CR පොතේ කොළ ඉරලා හදපු ජෙට් සහ රොකට්... ඒවා තමයි අපේ තාක්ෂණය.

යාළුවෝ එක්ක පොඩි මුට්ටිවල සෙල්ලම් බත් උයපු, උණබට තුවක්කුවෙන් වෙඩි තියාගත්තු, හැංගිමුත්තන් කරපු ඒ කාලේ හරි සුන්දරයි. ක්‍රිකට් ගහන්න හරිහමන් පිත්තක් තිබ්බේ නැති වුණාට, අගෝස්තු මාසේ හොයපු "හොඳට බොක්ක තියෙන කිතුල් පිත්ත" අපිට ජාත්‍යන්තර පිත්තකට වඩා වටිනවා.

හවසට කිරි එකයි ගොල්ඩ් මාරි බිස්කට් එකයි පොඟවලා කාලා ටීවී එක ඉස්සරහා වාඩි වෙන්නේ ලෝකේ වටිනාම දේ බලන්න වගේ. ස්කූබි ඩූ, පින්ක් පැන්තර්, බෙන් ටෙන් බලන්න අපි පුදුම ආසාවකින් හිටියේ. බදාදා රෑ 9 වෙද්දී අටපට්ටම බලන්න, කෝපි කඩේ බලන්න අපි කවදාවත් අමතක කළේ නෑ.

ආදරේ කියන්නේ මොකක්ද කියලා තේරුම් ගන්නත් කලින්, ටයිටැනික් එකේ රෝස්වයි ජැක්වයි දැකලා, "නැවෙන් බැස්සම මුන් දෙන්නා බඳියි" කියලා අපි හිතාගෙන හිටියා. හවස 6 වෙද්දී ගිය ඉසිවර වෙදදුරු, මායාවරුන්ගේ ලෝකේ, ජීව මුතු, ඔෂින්, සුජාත දියණි බලන්න අපි ටීවී එක ඉස්සරහා පෝලිම් ගැහුණා.

නිවාඩු කාලේ සිරසෙන් දුන්න හැරී පෝටර් (Harry Potter) චිත්‍රපට බලලා, ඒ ප්‍රශ්නවලට උත්තර ලියලා තමන්ගේ නම ටීවී එකේ වැටෙනකන් බලන් හිටපු ඒ අහිංසක බලාපොරොත්තුව අද කාලේ ළමයෙක්ට තේරුම් ගන්නවත් බැරි වෙයි. Newdale යෝගට් පියන් එකතු කරලා බයිසිකලේ ගන්න දත කාපු හැටි, තරඟෙට ගත්ත Day Card, එකතු කරපු මුද්දර පොත්... මේවා අපේ ළමා කාලේ වස්තුව සම්පත්.

දෙසැම්බර් මාසේ අලුත් පොත්වලට පිටකවර දාද්දි එන සුවඳ, නටරාජා කවකටු පෙට්ටිය, ස්කෝලේ ට්‍රිප් එක, ස්පෝට් මීට් එකේදී මේන් ග්‍රවුන්ඩ් එකේ කාපු කට්ට... මේවා මතක් වෙද්දී අදටත් දැනෙන්නේ පුදුම සතුටක්. නෙක්ටා බෝතලයක් බීලා දිව රතු කරගත්ත එක, අයිස් පැකට් එක, රුපියල් පහේ තෑගි ටොපිය තමයි අපේ පොඩි බඩගිනි නිව්වේ.

අපි දේවල් වින්දා. "පිච්ච කැකුළු මල් මාලය කොණ්ඩෙ පලන්දා..." සින්දුව අදටත් ඇහෙද්දී අපේ කකුල් නලවෙන්නේ නිකම්මයි. සැලූන් එකේ අයියා අපිව ලෑල්ලක් උඩ තියාගෙන කොණ්ඩේ කපපු කාලේ දැන් ඉවරයි. 13 පන්තියෙන් පස්සේ ගලවපු යුනිෆෝම් එකත් එක්ක අපේ ළමා කාලෙත් අපි ගලවලා තිබ්බා.

අපි වාසනාවන්තයි මචං. අපේ දෙමාපියන්ට අපිට වඩා ලස්සන ළමා කාලයක් තිබුණා. අපිටත් ලස්සන ළමා කාලයක් තිබුණා. මේක කියවන, ඒ කාලේ එකට හිටපු, අද ජීවිතේ දිනන්න දඟලන මගේ හැම යාළුවෙක්ටම මම පතන්නේ එකම දෙයයි. "උඹලා හැමෝටම හරියන්න ඕනේ!"

අපිට ආයේ කවදාවත් ඒ වගේ සෙල්ලම් කරන්න, නටන්න, කුරුම්බැට්ටි මැෂින් හදන්න බැරි වෙයි. ඒත් අවුරුදු ගාණකට පස්සේ හම්බුණාම "මචං මතකද ඒ කාලේ..." කියලා පොඩි කයියක් ගහන්න මේ මතක ටික පරිස්සම් කරගමු.

නුවන් කියන්නේ කොළඹ ලොකු සමාගමක ඉහළ පෙළේ රැකියාවක් කරන තරුණයෙක්. එයාගේ ජීවිතේ හරිම කාර්යබහුලයි. රැස්වීම්, විදේශ සංචාර, ව්...
20/02/2026

නුවන් කියන්නේ කොළඹ ලොකු සමාගමක ඉහළ පෙළේ රැකියාවක් කරන තරුණයෙක්. එයාගේ ජීවිතේ හරිම කාර්යබහුලයි. රැස්වීම්, විදේශ සංචාර, ව්‍යාපෘති එක්ක එයාට හුස්ම ගන්නවත් වෙලාවක් තිබුණේ නෑ. ගමේ තනියම හිටපු එයාගේ වයසක අම්මාව බලන්න යන්න එයාට වෙලාවක් ලැබුණේ අවුරුද්දකට සැරයක් දෙපාරක් විතරයි.

අම්මා හැම සතියකම වගේ නුවන්ට ලිපියක් එවනවා. "පුතේ, කොහොමද? පරිස්සමෙන් වැඩ කරන්න. වෙලාවට කන්න. පුළුවන් වෙලාවක ගෙදර ඇවිත් යන්න." මේ වගේ පුංචි පුංචි දේවල් තමයි ඒ ලිපිවල තිබුණේ.

නුවන් ඒ ලිපි කවරයවත් කඩන්නේ නැතුව එයාගේ කාමරේ මේසේ උඩ ගොඩගහලා තිබ්බා. "අම්මා ඉතින් හැමදාම ලියන්නේ එකම දේනේ. මට ඕවා කියවන්න වෙලාවක් නෑ" කියලා එයා හිතුවා.

දවසක් රෑක ගමෙන් හදිසි ඇමතුමක් ආවා. අම්මා හදිසියේම හෘදයාබාධයකින් නැති වෙලා.

නුවන්ගේ ලෝකයම කඩා වැටුණා. එයා වහාම ගමට ගියා. අම්මාගේ අවසන් කටයුතු ඉවර වෙලා, හිස් වෙච්ච මහ ගෙදර දවසක් ගත කරලා එයා ආපහු කොළඹ එන්න ලෑස්ති වුණා.

එයා එයාගේ කාමරේට ගියාම දැක්කා, මේසේ උඩ ගොඩගහලා තිබුණු අම්මා එවපු ලිපි කන්දරාව. අන්තිමට එවපු ලිපිය තාමත් කඩපු නැති විදියටම උඩින්ම තිබුණා.

මොකක්දෝ හැඟීමක් නිසා නුවන් ඒ අන්තිම ලිපිය අතට අරන් කැඩුවා.

ලිපිය ඇතුළේ තිබුණේ අම්මාගේ වෙව්ලන අත් අකුරින් ලියපු පුංචි කොල කෑල්ලක් විතරයි.

"මගේ රත්තරන් පුතේ, පුතාට ගොඩක් මහන්සියි නේද? මම දන්නවා පුතාට අලුත් ගෙයක් ගන්න සල්ලි ප්‍රශ්නත් තියෙනවා කියලා. ගිය සතියේ පන්සලේ පින්කමට ගිය වෙලාවේ මම පුතා වෙනුවෙන්ම ලොතරැයි ටිකට් එකක් ගත්තා. පුතාට විශ්වාස කරන්නත් බැරි වෙයි, ඒකට පළවෙනි ත්‍යාගය ඇදිලා! කෝටි ගාණක දිනුමක්! මේ ටිකට් එක මම මේ ලිපිය අස්සේ දාලා එවනවා. පුතා මේ සල්ලිවලින් පුතාගේ හීන හැබෑ කරගන්න. සතුටින් ඉන්න. මට ඒ ඇති. ආදර අම්මා."

නුවන් ගැහෙන්න ගත්තා. එයා වෙව්ලන අතින් ලිපිය ඇතුළ බැලුවා. ඔව්, අම්මා කියපු ලොතරැයි ටිකට් එක ඒක අස්සේ තිබුණා.

නමුත්... ඒ ලොතරැයියේ දිනුම් ඇදපු දිනය මාස තුනකට කලින්! ත්‍යාගය මුදල් කරගන්න තිබුණු කල් ඉකුත් වෙලා හරියටම සතියක් ගත වෙලා. එයාට එදා අහිමි වුණේ කෝටි ගාණක මුදලක් විතරක් නෙවෙයි. එයාගේ කාර්යබහුල ජීවිතේ නිසා, අම්මාගේ ඒ අහිංසක ආදරය පිරුණු පණිවිඩය එයාට සදහටම මගහැරුණා.

අපි මේ දුවන තරඟකාරී ලෝකයේ, සල්ලි පස්සේ, දියුණුව පස්සේ හඹා යනවා. ඒ අතරේ අපිට වැඩියෙන්ම ආදරය කරන, අපේ ජීවිතේ වටිනාම සම්පත් වෙන අපේ දෙමාපියන්, පවුලේ අය අපිට මගහැරෙනවා. ඔවුන්ගේ කෝල් එකකට ආන්සර් කරන්න, ඔවුන්ව බලන්න යන්න, ඔවුන්ට "ආදරෙයි" කියන්න කල් දාන්න එපා. "පස්සේ වෙලාවක කරනවා" කියලා අපි කල් දාන ඒ පුංචි දේවල්, ආයේ කවදාවත් කරන්න බැරි වෙන්න පුළුවන්.

Address

139/1A/2,Himbutana Road,Mulleriyawa
Mulleriyawa

Telephone

+94771349219

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Metti- මැට්ටි posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Metti- මැට්ටි:

Share