SR Graphics

04/08/2026

ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ—"ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਘਾਰ"।
ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹਨ। ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਦਇਆ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ, ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਉਣਾ ਅਤੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਨੈਤਿਕ ਮੁੱਲ ਹਨ। ਇਹੀ ਮੁੱਲ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਇਨਸਾਨ, ਚੰਗੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਰ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਭੌਤਿਕਵਾਦ, ਦਿਖਾਵਾ ਅਤੇ ਸਵਾਰਥ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੈਤਿਕਤਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਘੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਘਟਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਝੂਠ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ, ਧੋਖਾਧੜੀ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਵਰਗੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦਾ ਗਲਤ ਇਸਤੇਮਾਲ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਗਲਤ ਰਾਹ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੇ ਨਿਘਾਰ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ।
ਇਸ ਨਿਘਾਰ ਦੇ ਕਈ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਸੰਵਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਘੱਟ ਰਹੀ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਅੰਕਾਂ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਵੱਧ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਰਿੱਤਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲ ਤਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਨਹੀਂ।
ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ "ਕਿਰਤ ਕਰੋ, ਨਾਮ ਜਪੋ ਅਤੇ ਵੰਡ ਛਕੋ" ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ, ਮਿਹਨਤ, ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਪਣਾਈਏ ਤਾਂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨੈਤਿਕ ਮੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੁੜ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰ, ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਸਮਾਜ—ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾਉਣੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਮਿਸਾਲ ਬਣਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਰਿੱਤਰ ਨਿਰਮਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ।
ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀਓ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਮਾਜ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਕਰੀਏ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸੱਚਾਈ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਵਾਂਗੇ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਬਣਾਵਾਂਗੇ।
- ਰਾਜ ਚਾਹਲ ਜੈਤੋ

03/08/2026

ਘਟ ਰਹੀਆਂ ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ
ਕਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਅੱਜ ਕੰਧਾਂ ਤਾਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ...
ਪਰ ਦਿਲ ਢਹਿ ਗਏ ਹਨ।
ਕਦੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਸੀ,
ਪਿਤਾ ਦੀ ਡਾਂਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਿਆਰ ਲੁਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਅੱਜ ਦੌਲਤ ਹੈ... ਪਰ ਸਕੂਨ ਨਹੀਂ।
ਕਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਸਨ,
ਅੱਜ ਕਈ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੋਝ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਦੇ ਬੱਚੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ... "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਹੈ।"
ਅੱਜ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ... "ਮੈਨੂੰ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।"
ਕਦੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ ਤੁਰਦਾ ਸੀ,
ਅੱਜ ਝੂਠ ਹੱਸਦਾ ਹੈ... ਤੇ ਸੱਚ ਚੁੱਪਚਾਪ ਰੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਦੇ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਉਸਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ,
ਅੱਜ ਪਛਾਣ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ, ਗੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਬੈਂਕ ਖਾਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦੱਸੋ...
ਕੀ ਇਹੀ ਤਰੱਕੀ ਹੈ?
ਕੀ ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਜਾਂ...
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ?
ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ...
ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਪੁੱਤ ਅੱਜ ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਕੋਲ ਬੈਠ ਜਾਵੇ।
ਪਿਤਾ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ...
ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਦੇ ਨਹੀਂ...
ਕੰਬਦਾ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾਪਣ।
ਬੱਚੇ ਅੱਜ ਵੀ ਹੱਸਦੇ ਹਨ...
ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿਡੌਣੇ ਘੱਟ, ਮੋਬਾਈਲ ਵੱਧ ਹਨ।
ਅਸੀਂ ਚੰਦ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ... ਪਰ...
ਕੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ?
ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲੇ ਹਾਂ... ਪਰ...
ਆਪਣਾ ਜ਼ਮੀਰ ਹਾਰ ਬੈਠੇ ਹਾਂ।
ਯਾਦ ਰੱਖੋ...
ਜਦੋਂ ਸੰਸਕਾਰ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਦੋਂ ਸਮਾਜ ਜ਼ਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਜਦੋਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਵਿਕਣ ਲੱਗ ਪਵੇ, ਉਦੋਂ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਜਾਣ...
ਉਸ ਦਿਨ ਸਮਝ ਲੈਣਾ... ਸਾਡੀ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ,
ਸਾਡੀ ਹਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਆਓ...ਅੱਜ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕਰੀਏ।
ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਰੁੱਖ ਲਗਾਵਾਂਗੇ... ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ
ਸੱਚ, ਦਇਆ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਵੀ ਬੀਜਾਂਗੇ।
ਆਓ... ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਦੇਈਏ...
ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ...
ਲੋੜਵੰਦ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜੀਏ...
ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਬਣਾਈਏ।
ਜੇ ਘਰ ਬਚਾਉਣੇ ਨੇ... ਤਾਂ ਸੰਸਕਾਰ ਬਚਾਓ।
ਜੇ ਸਮਾਜ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ... ਤਾਂ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਬਚਾਓ।
ਜੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਹੈ...
ਤਾਂ ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਓ।
ਕਿਉਂਕਿ...
"ਧਨ ਖੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖੋਇਆ,
ਸਿਹਤ ਖੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਖੋਇਆ,
ਪਰ ਜੇ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਖੋ ਜਾਵੇ...
ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋ ਗਿਆ।"
-ਰਾਜ ਚਹਿਲ, ਜੈਤੋ

01/08/2026

ਅੱਜ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਕੂੜਾ ਖਿਲਾਰਨ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਕੌਣ?
ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਸਰਕਾਰ, ਨਗਰ ਨਿਗਮ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਸੜਕਾਂ, ਪਾਰਕਾਂ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੂੜਾ ਸੁੱਟਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਾਡੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸਿਰਫ਼ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਨਾਗਰਿਕ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। ਜੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੂੜਾ ਡਸਟਬਿਨ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਓ ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਲਈਏ—
'ਨਾ ਆਪ ਕੂੜਾ ਖਿਲਾਰਾਂਗੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖਿਲਾਰਣ ਦੇਵਾਂਗੇ।'
- ਰਾਜ ਚਹਿਲ ਜੈਤੋ

29/07/2026

ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਜਾਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ । ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਹਰ ਘਰ, ਹਰ ਗਲੀ, ਹਰ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਓਹ ਹੈ—ਸਫ਼ਾਈ।
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਘਰ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੂੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣ ਦਿੰਦੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹੀ ਕੂੜਾ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਗਲੀ ਸਾਡੀ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਉਹ ਸੜਕ ਸਾਡੀ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਉਹ ਪਿੰਡ/ਸਹਿਰ ਸਾਡਾ ਨਹੀਂ? ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਜਿਸ ਪਿੰਡ/ਸਹਿਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਣ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ -ਦੁਆਲੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਬਣਾਈਏ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕਹੇ—"ਵਾਹ! ਕਿੰਨਾ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।" ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਸੇਵਾ, ਸਫ਼ਾਈ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ। ਸਫ਼ਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਨ, ਘਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਵੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਮੁੱਲ ਵੀ ਇਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਫ਼ਾਈ ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੌਜਵਾਨੋ,
ਤੁਸੀਂ ਮੋਬਾਈਲ 'ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇਖਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵੀ ਸਾਡੇ ਆਲੇ -ਦੁਆਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖੇ—ਇੱਕ ਸਾਫ਼, ਹਰਾ-ਭਰਾ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ। ਮੈਂ ਸਾਡੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਫ਼ਾਈ ਦੀ ਆਦਤ ਪਾਓ। ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੂੜਾ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਨਾ ਸੁੱਟੋ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਦਗੀ ਕਰੇ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਾਓ।
ਆਓ, ਅੱਜ ਇੱਕ ਵਚਨ ਲਈਏ—
• ਅਸੀਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੂੜਾ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਾਂਗੇ।
• ਅਸੀਂ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਘਟਾਵਾਂਗੇ।
• ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ/ਸਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਘਰ ਸਮਝਾਂਗੇ।
• ਅਸੀਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਸਾਫ਼ ਪਿੰਡ/ਸਹਿਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਸਾਫ਼ ਪਿੰਡ/ਸਹਿਰ ਉਸ ਦੇ ਜਾਗਰੂਕ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਕਈ ਸਫ਼ਾਈ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਫ਼ਾਈ ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ।
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਇਦਾਦ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਸਾਫ਼, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਆਲਾ ਦੁਆਲਾ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਦੇਈਏ।
"ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ/ਸਹਿਰ – ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਨ!"
"ਸਾਫ਼ ਆਲਾ ਦੁਆਲਾ – ਤੰਦਰੁਸਤ ਆਲਾ ਦੁਆਲਾ!"
ਧੰਨਵਾਦ।
-ਰਾਜ ਚਾਹਲ ਜੈਤੋ

03/07/2026

27/06/2026

#

24/06/2026

ਹਰ ਬੂੰਦ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਹਰ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖ ਹੈ