21/08/2026
De dagen na een overlijden
komen er massa’s berichten.
Er wordt een bloemetje gebracht,
Kaarsjes aangestoken.
Kaartjes in de bus.
Er is veel medeleven.
Er kruipt massa’s tijd en energie in
organiseren van de dienst/viering.
De eerste dagen en weken
vliegen voorbij!
En dan...
dan wordt het stil.
Alsof de wereld weer verder mag.
Terwijl de rouw dan vaak pas begint.
De realiteit komt echt binnen in vlagen.
De voorbije weken heb ik iets heel
bijzonders gezien en ervaren.
Mensen die niet wisten wat zeggen.
Mensen die niets zeiden.
Mensen die je uit de weg gaan.
Mensen die doen alsof er niets gebeurt is.
Mensen die je denkt die staan dichtbij zijn opeens ver af.
Mensen veraf komen opeens dichtbij.
Heel bijzonder….
ik probeer niks persoonlijk te nemen.
Maar toch word ik onderweg hier en daar geraakt.
En ik probeer naar binnen te gaan en
te kijken wat er precies geraakt wordt.
Ik wil geen mensen met de vinger te wijzen.
En toch word ik gekwetst wanneer mijn verdriet genegeert wordt
Beseffende dat dit meer aan de ander ligt dan aan mezelf.
Maar toch...
Dan kruip ik in de observatorrol en vraag me af.
Wat raakt mijn verlies bij de ander?
Wat mag daar niet zichtbaar worden?
Of mag verdriet als emotie er niet zijn?
Want rouw is geen onderwerp voor één dag.
Net zoals verlies zich niet laat plannen.
De komende tijd wil ik hier woorden geven
aan alles waar we als maatschappij liever over zwijgen.
Niet omdat ik alle antwoorden heb.
Maar omdat aanwezigheid de eerste nood is bij rouw.
Een veilige omgeving met de juiste intentie is de behoefte voor openheid.
Ik geloof dat erkenning, het begin is van heling.
Laten we rouw bespreekbaar maken.
Durf jij hier ook eens naar te kijken?
https://tidycal.com/sandyonderdonck/90-minute-meeting
📸
