13/10/2026
අනේ... ඔන්න ආයෙත් පටන් ගත්තා!”
“මං තාම පටන් ගත්තේ නෑනේ....”
“බේබි මහත්තයා!”
“හරි හරි. මං ශර්ට් එකක් ඇඳගන්නම්කෝ. නැත්නම් මගේ මනමාලිට නින්ද යන්නේ නෑනේ ලැජ්ජාවට.”
ඔහු ඇඳෙන් නැඟිට ඇඳුම් ඇති තැනට දෙසට ගියේය........................රාවන් (රාක්ෂයාගේ ආලය).....
එකසිය දොළොස් වැනි කොටස🌹
චිත්‍රාගාරයේ නිහඬතාව අතරේ රාවන්ගේ දුරකතනය හදිසියේම නාද විය.
ඔහුගේ දෑස් තවමත් නතර වී තිබුණේ අතේ රැඳී තිබූ සිතුවම මතය. තිරය මත දිස් වූ නම දුටු සැණින් ඔහුගේ මුහුණේ ඇඳී තිබූ බැරෑරුම් බව මඳින් වෙනස් විය.
නෙලුම්...
රාත්‍රියේ මේ වෙලාවේ ඇගෙන් ලැබෙන ඇමතුමක් ඔහුට කිසිසේත්ම කරදරයක් නොවීය. කොතරම් වැඩ තිබුණත්, ඇගේ නම තිරය මත දිස්වන හැම මොහොතකම ඔහුගේ සිතට දැනුණේ අමුතුම සැනසිල්ලකි.
ඔහු ඇමතුමට සම්බන්ධ විය.
“හෙලෝ... බේබි මහත්තයා.”
දුරකතනයේ එහා කෙළවරින් ඇසුණු ඇගේ සිහින් හඬත් සමඟ රාවන්ගේ දෙතොල් මත සිනහවක් ඇඳී ගියේය.
“ම්ම්... කියන්න.”
“ඔයා තාම නිදි නැද්ද?”
“ම්හ්... නෑ.”
“ඉතින් හෙට උදෙන් යන්න ඕනේ නේද?”
“ඔව්.”
“ඉතින් ඇයි ඇහැරගෙන ඉන්නේ?”
රාවන් අතේ තිබූ සිතුවම දෙස බැලුවේය. ඉන්පසු කාමරයේ එක් කෙළවරක තිබූ පැරණි පුටුවකට බර දී හිඳගත්තේය.
“ම්ම්... නිකන්.”
“නිකන් කියන්නේ?”
“නිදාගන්න තමයි හැදුවේ. ඔයා මාව ඇහැරෙව්වා.”
ඔහු එය කීවේ බොරුවට නෝක්කාඩු කියන්නාක් මෙනි.
“අනේ... මං කෝල් කළේ නැත්නම් ඔයා නිදාගෙනනේ.”
“ඔව් ඉතින්.”
“එහෙනම් මං තියන්නම්.”
“ආ... දැන් මම නිදාගන්න හදනකොට ඇහැරවලා, දැන් තියන්නත් හදනවා.”
රාවන්ගේ හඬේ තිබූ හුරතල් නෝක්කාඩුව ඇසෙද්දී නෙලුම්ට සිනහවක් නැඟුණි.
“අනේ බේබි මහත්තයා...”
“ඇයි?”
“ඔයා හරි නරකයි.”
“ඒකත් එහෙමද?”
ඔහු සිනාසුණේය.
ඇගේ සිනහව දුරකතනය හරහා ඔහුගේ හිතට ගලා ආවේය. මොහොතකට ඔහුට අමතක වූයේ තමන් සිටින්නේ වසර ගණනාවක් වසා තිබූ, දූවිලි බැඳුණු සිතුවම්වලින් පිරුණු අද්භූත කාමරයක බවය.
එහෙත් ඊළඟ මොහොතේ ඔහුගේ දෑස් නැවතත් අතේ තිබූ සිතුවම මත නතර විය.
වැවේ දිය නාමින් සිටින නෙලුම්ගේ සිතුවම.
ඔහුගේ දෙතොල් මත යළිත් සිහින් සිනහවක් ඇඳුණි.
“නෙලුම්...”
“ම්ම්?”
“ඔයාට මතකද මං ඉස්සෙල්ලම ඔයාගේ චිත්‍රයක් ඇන්ද එක?”
දුරකතනයේ එහා කෙළවර මොහොතකට නිහඬ විය.
“හ්ම්... ඔව්.”
“අර ඔයා වැවේ නාද්දි ඇදපු චිත්‍රේ.”
“ඔව්, ඔව්...”
ඇගේ හඬේ ක්ෂණිකව ලජ්ජාවක් මුසු විය.
“හොරෙන් බලන් හිටියේ...”
“අනේ මේ! මගේ හොරෙන් බැලිලි නෑ, හරිද?”
රාවන් සිනාසෙමින් පිළිතුරු දුන්නේය.
“ඕනේ නම් බලගන්නවා. මං කිය කිය ඉන්නෙ නෑ.”
ඇගේ ඒ හිතුවක්කාර පිළිතුරට ඔහුගේ සිනහව තවත් වැඩි විය.
“අම්මෝ... දැන් එහෙමත් කියනවද?”
“ඔව් ඉතින්.”
“හරි, හරි... ඔයා කියන විදිහටම කරමුකෝ.”
ඔහු ඇගේ හිතුවක්කාරකමට ඉඩ දෙමින් කීවේය.
ඉන්පසු මොහොතකට නිහඬව සිටි රාවන්, අතේ තිබූ සිතුවම දෙස නැවතත් බැලුවේය.
“මේ... ඒ චිත්‍ර මගේ අතේ.”
“හ්ම්ම්...”
“මොකද හ්ම්ම් කියන්නේ?”
“මට ඉවර කරලා පෙන්නුවෙවත් නෑනේ.”
ඇගේ හඬේ තිබුණේ පුංචි අමනාපයකි.
රාවන්ගේ මුහුණ මෘදු විය.
“ඒක ඉවර කරන්න වෙලාවක් ලැබුණේ නෑනේ, මැණික.”
“ඔයාට ඉතින් කිසිම දේකට වෙලාවක් නෑනේ.”
ඇය සෙමින් කීවාය.ඒ වචනවල නෝක්කාඩුවට වඩා ආදරය වැඩි බව ඔහුට වැටහුණි.
“ඒක ඉවර කරලා ඔයාට පෙන්නන්නම්.”
“ඇත්තටම?”
“ඔව්. හැබැයි ඒකට මට මොනවද ලැබෙන්නේ?”
“මොනවද ඕනේ?”
“ඒක ඉවර කරලා දුන්නම මගේ ළඟට ඇවිත් බලන්න ඕනේ.”
“මං එන්නම්.”
ඇය කිසිදු පැකිළීමකින් තොරව පිළිතුරු දුන්නාය.රාවන් මොහොතක් නිහඬ විය.
මේ කෙල්ලට මං කියන ඕනෑම දෙයකට එන්න පුළුවන් වගේනේ...
ඔහුගේ හිතේ ආදරය පිරී ගියේය.
“ඔයා හරිම ලස්සනයි, නෙලු.”
ඔහු එක්වරම කීවේය.
“අනේ... ඔන්න පටන් ගත්තා.”
“ඇත්තමයි.”
“කෝලම්.”
“කෝලම් නෙමෙයි, . ඔයාගේ කෝපි පාට ඇස්... කෝපි පාට හම... ඒ දිග කොණ්ඩේ... මං පිස්සු වැටුණේ ඔයාට නිකන් නෙමෙයිනි..”
නෙලුම්ගේ දෙකන් රත් විය.
“අනේ බේබි මහත්තයා...”
“ඇයි? ඇත්තනේ කිව්වේ.”
“දැන් ඇති.”
“මට නම් ඇති නෑ.”
ඔහු ඇගේ හඬට සවන් දෙමින් සිනාසුණේය.
“ඔයා ලැජ්ජා වෙනකොට තවත් ලස්සනයි.”
“මං ෆෝන් එක තියනවා.”
“තියන්නකෝ බලන්න.”
ඔහු අභියෝග කළේය.නෙලුම්ට සිනහව නවත්වාගත නොහැකි විය.
ඒ සිනහව ඇසෙද්දී රාවන්ගේ සිතට දැනුණේ පුදුමාකාර සැනසිල්ලකි. දවස පුරාම ව්‍යාපාරික තීරණ, වගකීම් සහ ගැටලු අතර සිරවී සිටි ඔහුට ඇගේ පුංචි සිනහව පවා මහත් විවේකයක් විය.
එහෙත් ඒ සැනසිල්ල අතරින්ම ඔහුගේ සිතට තවත් ප්‍රශ්නයක් නැඟුණි.තම බිත්තියේ තිබූ සිතුවමේ කාන්තාවගේ මුහුණ ඔහුට යළිත් සිහි විය.
නෙලුම්ගේ මුහුණට ඒ තරම් සමාන වූ ඒ රූපය...ඔහු මොහොතක් කල්පනා කළේය.
ඉන්පසු ඉතා සෙමින් ඇසුවේය.
“මේ... නෙලු.”
“ම්ම්... කියන්න.”
“ඔයාගේ අම්මා ඔයා වගේම ලස්සන ඇති නේද?”
එහා කෙළවරින් ඇසුණු ඇගේ හුස්ම හඬ මොහොතකට නිහඬ විය.
“අම්මා මං වගේමයි.”
ඇය කීවේ ඉතා සෙමින්ය.රාවන්ගේ ඇඟිලි සිතුවමේ රාමුව මත තද විය.
“ඔයාට මතකද?”
“නෑ...”
ඇගේ හඬේ පුංචි දුකක් රැඳී තිබුණි.
“ඒත් අම්මගේ ෆොටෝ එකක් මං ළඟ තාම තියෙනවා.”
රාවන් කෙළින් වී හිඳගත්තේය.
“ඇත්තටම?”
“හ්ම්ම්.”
“කොහෙන්ද?”
“ආච්චි අම්මා දුන්නේ.”
ඔහු මොහොතකට නිහඬව සිටියේය.
“මටත් බලන්න ආසයි.”
ඒ වචන ඔහුගේ මුවින් පිටවූයේ වෙනදාට වඩා සෙමින්ය.
“හ්ම්ම්...”
“මොකද? පෙන්නන්න බැරිද?”
“අනේ, එහෙම නෙමෙයි බේබි මහත්තයා. මං ළඟ තියෙනවනේ. මං ෆොටෝ එකක් ගහලා එවන්නද?”
“හ්ම්ම්... එවන්නකෝ.”
රාවන්ගේ හදවත තුළ කුතුහලය තව තවත් වැඩි වෙමින් තිබුණි.
ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ ඒ ඡායාරූපය දැකගැනීමටය. සිතුවමේ සිටි කාන්තාව නෙලුම්ගේ මව නම්, ඒ මුහුණ ඔහුට හඳුනාගත හැකි වනු ඇත.
එහෙත් නෙලුම් ඊළඟට කී වචන ඔහුගේ සිත තුළ අමුතුම සීතලක් පැතිරවීය.
“ආච්චි අම්මා ඒ ෆොටෝ එක පරිස්සමට අරන් තියලා තිබිලා මට දුන්නේ.”
“හ්ම්ම්...”
“ඒක බේබි මහත්තයාගේ අම්මා ගත්ත ෆොටෝ එකක් කියලා තමයි ආච්චි අම්මා කිව්වේ.”
රාවන්ගේ මුහුණේ තිබූ සිනහව සෙමින් මැකී ගියේය.කාමරය තුළ පැතිර තිබූ නිහඬතාව ඔහුට එක්වරම බරක් සේ දැනුණි.
ඔහුගේ දෑස් අතේ තිබූ සිතුවම වෙත යොමු විය.වැවේ දිය නාමින් සිටින නෙලුම්ගේ රුව.
අරලිය මල් අහුලන නෙලුම්ගේ රුව.
අඩක් නිම කළ තවත් සිතුවම් කිහිපයක ඇගේ මුහුණ.ඒ සියල්ලම ඔහුගේ මව අතින් ඇඳී තිබුණි.
දැන් නෙලුම් කියන්නේ ඇගේ මවගේ ඡායාරූපය ගෙන තිබුණේද රාවන්ගේ මව බවය.එය අහම්බයක් විය හැකිද?
නැතහොත්...මේ සියල්ල එකම අතීතයක කොටස්ද?රාවන්ගේ උගුර වියළී ගියේය.
ඔහුට එකවරම ප්‍රශ්න රාශියක් ඇසීමට සිතුණි. ඒත් තමන්ගේ හඬේ වෙනස නෙලුම්ට දැනෙන්නට ඉඩ නොදීමට ඔහු උත්සාහ කළේය.
“නෙලුම්...”
“ම්ම්?”
“ඔයාගේ අම්මගේ ෆොටෝ එක... ඒකේ පිටිපස්සේ මොනවහරි ලියලා තියෙනවද?”
“මං බලලා නෑ බේබි මහත්තයා. ඒක පරණ ෆොටෝ එකක්නේ.”
“හ්ම්ම්...”
“ඇයි?”
ඇය එකවරම ඇසුවාය.
රාවන් මොහොතක් නිහඬ විය.
“නෑ... නිකන් ඇහුවේ.”
“ඔයාට මොකක්හරි වැඩක්ද?”
“නෑ, ...”
ඔහු ඉතා සෙමින් පිළිතුරු දුන්නේය.
“ඔයා ඒ ෆොටෝ එක මට එවන්නකෝ. මට ඔයාගේ අම්මව බලන්න ආසයි.”
“හරි. මං දැන්ම එවන්නම්.”
“හොඳ කෙල්ල.”
ඔහුගේ හඬ යළිත් මෘදු විය.
“ඒත් දැන් රෑ වෙලා. ඔයා නිදාගන්න ඕනේ.”
“ඔයාත් නිදාගන්න.”
“මං තව ටිකකින් නිදාගන්නම්.”
“හෙට උදෙන් යන්නත් ඕනේ.”
“ඔව්, .... .”
“එහෙනම් පරිස්සමට ඉන්න. මං ෆොටෝ එක එවන්නම්.”
“හරි.”
ඇමතුම අවසන් වීමට මොහොතකට පෙර නෙලුම් නැවතත් කතා කළාය.
“බේබි මහත්තයා...”
“ම්ම්?”
“මට ඔයාව මතක් වෙනවා.”
රාවන්ගේ දෑස් මොහොතකට පියවී ගියේය.
ඔහුගේ සිත තුළ තිබූ සියලුම ප්‍රශ්න අතරින් ඒ වචන පමණක් ඉතිරි විය.
“මටත් ඔයාව මතක් වෙනවා, කෙල්ලෙ.”
ඔහු සෙමින් කීවේය.
“දැන් නිදාගන්න. හෙට මං කතා කරන්නම්.”
“හ්ම්ම්...ගුඩ් නයිට්.”
“ගුඩ් නයිට්, මගේ පිස්සි.”
ඇමතුම විසන්ධි විය.
රාවන් දුරකතනය අතේ තබාගෙන මොහොතක් නිහඬව සිටියේය.
ඒ කෙටි සංවාදය ඔහුගේ සිතට සැනසිල්ලක් ගෙන ආවත්, එහි අවසානයත් සමඟ ඔහු ඉදිරියේ අලුත් අභිරහසක් විවර වී තිබුණි.
ඔහු සෙමින් නැඟිට චිත්‍රාගාරයේ මැදට ගියේය.
බිත්තියට හේත්තු කර තිබූ නෙලුම්ගේ සිතුවම් එකින් එක දෙස බැලුවේය.
ඉන්පසු කබඩ් එක මත තිබූ පැරණි සටහන් පොත අතට ගත්තේය.
අපේ අම්මගේ ෆොටෝ එකක්... ඔයාගෙ අම්ම ගත්ත එකක්...
ඒ වචන ඔහුගේ සිත තුළ නැවත නැවතත් දෝංකාර දුන්නේය.
රාවන්ගේ දෑස්වල දැන් තිබුණේ ආදරයෙන් පිරුණු මිනිසකුගේ මෘදු බව පමණක් නොවේ.
වසර ගණනාවක් පැරණි රහසක් විසඳීමට අධිෂ්ඨාන කරගත් මිනිසකුගේ බැල්මකි.
ඔහු දුරකතනය මේසය මත තබා, නැවතත් සිතුවම දෙස බැලුවේය.
“නෙලුම්... ඔයාගේ අම්මා කවුද කියලා මට දැනගන්න ඕනේ.”
ඔහුගේ හඬ චිත්‍රාගාරයේ අඳුර තුළ නිහඬව ගිලී ගියේය.
ඒ මොහොතේම දුරකතනයේ තිරය ආලෝකමත් විය.
නෙලුම් එවා තිබූ ඡායාරූපයක්.රාවන්ගේ හදවත වේගයෙන් ගැස්සුණි.
ඔහු දුරකතනය අතට ගෙන ඡායාරූපය විවෘත කළේය.
ඊළඟ තත්පරයේ...ඔහුගේ මුහුණේ තිබූ සියලුම හැඟීම් එකවරම අතුරුදන් විය.
තිරය මත සිටියේ නෙලුම්ගේ මවය.
ඒ මුහුණ...
ඔහු මෙතරම් වේලාවක් බලා සිටි සිතුවමේ මුහුණම විය.නමුත් ඒ පමණක් නොවේ.
ඡායාරූපයේ පසුබිමෙන් ඔහුට හුරුපුරුදු යමක්ද පෙනෙන්නට තිබුණි.
රාවන්ගේ ඇඟිලි දුරකතනය වටා තද විය.
ඔහුගේ දෑස් ඡායාරූපයෙන් ඉවතට ගොස්, තමන් ඉදිරියේ වූ සිතුවම මත නතර විය.
එකම කාන්තාව.
එකම මුහුණ.
එකම අතීතය.
එහෙත් ඒ කාන්තාව නෙලුම්ගේ මව වූයේ කෙසේද?
ඔහුගේ මව ඇයව දැන සිටියේ කෙසේද?
ඒ ඡායාරූපය ඔවුන්ගේ චිත්‍රාගාරය තුළ ගනු ලැබුවේ ඇයි?
රාවන්ට දැනුණේ තමන්ගේ ජීවිතය තුළ මෙතෙක් විශ්වාස කළ සියල්ලට යටින් තවත් කතාවක් සැඟවී තිබෙන බවය.
ඔහු නැවතත් ඡායාරූපය දෙස බැලුවේය.
මේ වතාවේ ඔහුගේ දෑස් නතර වූයේ ඡායාරූපයේ පිටුපසින් අඩක් පෙනුණු පැරණි රාමුව මතය.
ඒ රාමුවේ හැඩය ඔහුට හොඳින් හුරුපුරුදු විය.
එය ඔහුගේ මවගේ ප්‍රියතම සිතුවම් රාමුවයි.
රාවන් සෙමින් හුස්මක් ගත්තේය.
“දෙයියනේ...”
ඔහුට කියාගත හැකි වූයේ එපමණකි.
වසර ගණනාවක් වසා තිබූ චිත්‍රාගාරයේ රහස දැන් ඔහුගේ අතේ තිබූ කුඩා ඡායාරූපය තුළින් ජීවමාන වී තිබුණි.
ඒත් ඒ රහසේ අවසානය කොතැනදැයි ඔහු තවමත් දැන සිටියේ නැත.
ඔහු දැන සිටියේ එකම දෙයකි.
නෙලුම්ගේ අතීතයත්, තම මවගේ නිහඬ ජීවිතයත් අතර තිබූ බැඳීම, ඔහු මෙතෙක් සිතා සිටියාට වඩා බොහෝ ගැඹුරු එකක් විය හැකි බවය............................................................................
පාන්දර පහයි.
තවමත් රාත්‍රියේ අඳුර මුළුමනින්ම පහව ගොස් නොතිබිණි. ජනේලයෙන් පිටත අහස නිල් පැහැයට හැරෙමින් තිබුණේ අලුත් දවසක පළමු හුස්ම සෙමින් ලෝකයට මුදාහරිමිනි. රාත්‍රියේ පිපුණු සේපාලිකා මල්වල සුවඳ ජනේලයේ පුංචි හිඩැස් අතරින් කාමරයට ගලා ආවේය.
ගැඹුරු නින්දක සිටි නෙලුම්ගේ දුරකථනය හදිසියේම නාද විය.
ඇය නිදිමතේම කොට්ටය අසල අතපත ගා දුරකථනය සොයාගෙන ඇමතුමට සම්බන්ධ වූවාය.
“හෙලෝ... මගේ හදිසි මනමාලි...”
රාවන්ගේ හඬ ඇසෙද්දී නෙලුම්ගේ මුවින් නිදිමත මුසු කෙඳිරියක් පිටවිය.
“ම්ම්ම්...”
“නිදි නේද?”
“හ්ම්ම්... බේබි මහත්තයා නිදි නැද්ද?”
“නිදාගෙන කොහොමද මැණික? මට මතක නැද්ද අද ගමනක් යන්න තියෙනවා කියලා?”
නෙලුම් අඩවන් දෑස් විවර කළාය. දුරකථනය කනට තද කරගෙනම ඇය ඇඳේ හිස තබා තිබූ ඔරලෝසුව දෙස බැලුවාය.
“එළිවෙලාද දැන්...”
“ඔව් මැඩම් .දැන් එළිවෙලා. චුට්ටක් නැඟිටලා එළියට එන්නකෝ. ලයිට් එකක් දාගෙන.”
නෙලුම් දෑස් පොඩි කළාය.
“මේ රෑ...?”
අනෙක් පසින් රාවන්ගේ සිනහව ඇසුණි.
“රෑ නෙවෙයි මෝඩි. දැන් එළිවෙලා. එන්නකෝ.”
“ඇයි...?”
“ඇයි කියන්නේ? චුට්ටක් ජනේලේ ඇරලා බලන්නකෝ.”
නෙලුම් තවමත් සිදුවන්නේ කුමක්දැයි සිතාගත නොහැකිව දුරකථනය කනේ තබාගෙනම ඇඳෙන් බැස ගත්තාය. සීතල පොළොවට පය තැබෙද්දී ඇගේ ඇඟ කිලිපොළා ගියේය. කොණ්ඩය අවුල් වී, නිදිමත නිසා රතු වූ දෑස් දෑතින් පොඩි කරමින් ඇය ජනේලය අසලට ගියාය.
සෙමින් තිරය පසෙකට කළාය.
ඊළඟ මොහොතේ ඇගේ දෑස් පුදුමයෙන් විසල් විය.
වලව්ව ඉදිරිපිට නවතා තිබූ රාවන්ගේ කළු පැහැති වාහනයේ දොර විවෘතව තිබිණි. ඔහු වාහනයෙන් බැස ජනේලය දෙස බලාගෙන සිටියේය. එක් අතකින් දුරකථනය කනේ තබාගෙන, අනෙක් අතින් ඔහුගේ වාහනයේ දොර වසා දැමුවේය.
ඒ පාන්දර සීතලේ වුවද ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ ඇය දැකගත් සැනසිල්ලකි.
නෙලුම්ට මොහොතකට කතා කරගත නොහැකි විය.
“බේ... බේබි මහත්තයා...”
“ආ... දැන්වත් ඇහැරුණාද මගේ කෙල්ල?”
ඇගේ මුවට හිනාවක් ආවේය. ඒ හිනාව අතරින්ම දෑස් තෙත් වන්නට පටන් ගත්තේ ඇයටත් නොදැනීමය.
“ඔයා... මෙහෙ...?”
“නැත්නම් වෙන කොහෙද?”
“ඒත්... ඔයා යනවා කිව්වනේ...”
“ඒක තමයි යන්න හදන්නේ.”
රාවන් ඔරලෝසුව දෙස බැලුවේය. පසුව නැවතත් ජනේලය දෙසට දෑස් යොමු කළේය.
“දැන් ඔය ජනේලෙන් මාව බලන් ඉන්නේ නැතුව දොර ඇරගෙන එන්න බැරිද, මනමාලි?”
නෙලුම්ගේ මුහුණ ලැජ්ජාවෙන් රතු විය.
“අනේ... පොඩ්ඩක් ඉන්න.”
ඇය කලබලයෙන් දුරකථනය අතේ තබාගෙනම කාමරයෙන් පිටතට දිව ගියාය. කොණ්ඩය අතින් සකස් කරගන්නටවත් ඇයට මතක් වූයේ නැත. පඩිපෙළ බැසගෙන ඉදිරි දොර වෙත යද්දී ඇගේ පපුව තුළ හදවත ගැහුණේ පුංචි කුරුල්ලෙකු පියාපත් ගසන්නාක් මෙනි.
දොර විවර කළ සැණින් පාන්දර සීතල සුළඟ ඇගේ මුහුණට වැදුණේය.
ඒ සුළඟටත් වඩා ඇගේ සිත සසල කළේ දොර ඉදිරිපිට සිටගෙන සිටි ඔහුය.
තද පැහැති කමිසයකින් සැරසී, ගමනට සූදානම් වී සිටි රාවන් ඇය දුටු සැණින් සිනාසුණේය. ඒ සිනහව දුටු නෙලුම්ට තවදුරටත් දොර ළඟ නතර වී සිටීමට නොහැකි විය.
ඇය කුඩා දරුවෙකු මෙන් ඔහු වෙත දිව ගොස් දෑත් ඔහුගේ ගෙල වටා යවා එල්ලුණාය.
“අනේ බේබි මහත්තයා...”
රාවන්ගේ මුහුණේ තිබූ සිනහව මොහොතකට නිහඬ විය.
ඇගේ දෑත් ඔහුගේ ගෙල වටා තද වෙද්දී ඔහුද ඇගේ සිහින් ඉණ වටා දෑත් යවා ඇයව තමාට තවත් ළං කරගත්තේය.
“මේ... මේ වෙලාවේ... ඔයා...”
ඇය ඔහුගේ පපුවට මුහුණ සඟවාගෙන මිමිණුවාය.
“හ්ම්ම්...”
“මං හිතුවේ ඔයා ගිහින් ඇති කියලා.”
රාවන් ඇගේ හිස මත නිකට තබාගෙන මොහොතක් නිහඬව සිටියේය. ඇගේ කොණ්ඩයෙන් නැඟුණු මෘදු සුවඳ ඔහුගේ හිතේ තිබූ නොසන්සුන්කම සෙමින් නිවා දැමුවේය.
“යන්න තමයි හැදුවේ, මැණික.”
ඔහු ඇගේ හිස අතගෑවේය.
“ඒත් ටවුමෙන් එහාට යන්න හිත දෙන්නේ නෑ... ඔයාව නොබලා.”
නෙලුම් ඔහුගේ පපුවෙන් හිස ඔසවා බැලුවාය.
ඒ දෑස්වල තිබුණේ පුදුමයත් ආදරයත් එකට මුසු වූ බැල්මකි.
“ඉතින්... මාව බලන්නමද ආවෙ?”
“නැතුව වෙන මොකටද?”
රාවන් ඇගේ කම්මුලක් සෙමින් පිරිමැද්දේය. පාන්දර අඳුර අතරින් ඔහුගේ දෑස්වල දිලිසුණු ඒ ආදරය නෙලුම්ට දරාගන්නටත් අපහසු තරම් සමීප විය.
“මං යනකම් ඉන්න බැරි වුණා, මැණික.”
ඔහු ඇගේ නළල මත දෙතොල් තැබුවේය.
“එක පාරක් ඔය මූණ බලලා යන්න හිතුණා.”
නෙලුම්ගේ ඇඟිලි ඔහුගේ කමිසය තදින් අල්ලාගත්තේය.
“මං ඔයාව මතක් කර කර ඉන්නම්...”
ඇගේ හඬේ තිබූ පුංචි දුක රාවන්ගේ හිතට තදින් දැනුණි.
“ඒක තමයි මට තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නේ.”
“ඇයි?”
“මං කොහොමද එහෙ ගිහින් වැඩ කරන්නේ, මෙහේ මගේ හිතම දාලා ගියාම?”
නෙලුම්ගේ මුවේ සිනහවක් පිපුණේය.
“බොරුකාරයා...”
“ඔව්. ඔයා ළඟදී නම් මං බොරුකාරයෙක් තමයි.”
ඔහු ඇගේ මුහුණ දෑතින්ම අල්ලාගෙන ළං වූයේය.
ඊළඟ මොහොතේ ඔහුගේ දෙතොල් ඇගේ දෙතොල් මත නතර විය.
නෙලුම්ගේ දෑස් සෙමින් පියවී ගියේය. ඇය ඔහුගේ පපුවට තවත් ළං වූයේ ඒ උණුසුමෙන් මිදෙන්නට ඇයට කිසිදු අවශ්‍යතාවක් නොතිබූ නිසාය. පාන්දර සීතල සුළඟ ඔවුන් වටා හමා ගියත්, ඒ මොහොතේ ඇයට දැනුණේ ඔහුගේ උණුසුම පමණි.
රාවන් ඇයගෙන් මෑත් වූයේ අකමැත්තෙන් මෙනි.
නෙලුම් තවමත් ඔහුගේ කමිසය අල්ලාගෙන සිටියාය.
“බේබි මහත්තයා...”
“ම්ම්ම්?”
“රස්නෙයි...”
රාවන්ගේ මුවේ දඟකාර සිනහවක් ඇඳුණේය.
“මොකක්ද?”
“ඔයා... රස්නෙයි.”
ඇය ලැජ්ජාවෙන් ඔහුගේ පපුවේ මුහුණ සඟවාගත්තාය.
“ඉතින් මොකද්ද දන් කියන්නෙ..ඔයාගෙ සීතල නැති කරන්න කියලනි නේද?”
“අනේ...”
“මොකද අනේ?”
ඔහු ඇගේ කම්මුලට දෙතොල් තබා නැවතත් ඇයව තුරුලු කරගත්තේය.
“මට පරක්කු වෙනවා, කෙල්ල.කෝළං කරනවා තව.”
එසේ කී ඔහු ඇගේ නළල මත තවත් හාදුවක් තැබුවේය.
“අනිත් වාහන ටිකත් දැන් ගිහින් ඇති.”
“එහෙනම් යන්නකෝ...”
නෙලුම් එසේ කීවත් ඔහුගේ කමිසය අල්ලාගෙන සිටි ඇගේ ඇඟිලි ලිහිල් වූයේ නැත.
රාවන් ඒ පුංචි අත් දෙක දෙස බලා සිනාසුණේය.
“මං යන්න ඕනේ කියලා කියනවා... ඒත් අත අරින්නේ නෑ.”
“මට බෑ...”
ඇගේ මුවින් ඒ වචන පිටවුණේ ඉතාමත් පහත් හඬකිනි.
රාවන්ගේ සිනහව සෙමින් මැකී ගියේය.
ඔහු ඇගේ නිකටින් අල්ලා මුහුණ ඔසවා ගත්තේය.
“මැණික...”
“ම්ම්ම්...”
“මං ආයෙත් එනවානේ.”
“දන්නවා.”
“එහෙනම්?”
නෙලුම් ඔහු දෙස බලා සිටියාය.
“ඔයා නැතිව ඉන්න මට තාම හුරු නෑ, බේබි මහත්තයා.”
ඒ වචනවල තිබූ අහිංසක බව රාවන්ගේ හිතේ කොතැනකදෝ ගැඹුරටම වැදුණේය.
ඔහු ඇයව පපුවට තද කරගෙන මොහොතක් නිහඬව සිටියේය. ඇගේ හිස අතගාමින්, ඇයව අතහැර යන්නට සිත හදාගන්නට උත්සාහ කළේය.
එහෙත් ඔහුටද ඒ පහසු නොවීය.
අවසානයේ ඇගේ මුහුණ දෑතින්ම අල්ලාගෙන ඔහු නැවතත් ඇගේ දෙතොල් සිපගත්තේය. ඒ හාදුව තුළ ඉක්මනින් ආපසු එන බවට වූ පොරොන්දුවක්ද, ඇයව දමා යාමට අකමැති හිතක නිහඬ වේදනාවද සැඟවී තිබිණි.
මෑත් වූ ඔහු ඇගේ නළලට තම නළල තබාගෙන කෙඳිරුවේය.
“මගේ හදිසි මනමාලි... දැන්වත් මට යන්න දෙනවද?”
නෙලුම් කඳුළු පිරුණු දෑසින් සිනාසුණාය.
“පරිස්සමින් යන්න, බේබි මහත්තයා.”
“හ්ම්ම්...”
“මට කෝල් එකක් දෙන්න ඕනේ.”
“දෙන්නම්.”
“ගිහින් කෑම කන්නත් ඕනේ.”
“හරි.”
“මාව මතක් වෙන්නත් ඕනේ.”
රාවන් සිනාසුණේය.
“ඒකට නම් මට අමුතුවෙන් මතක් කරලා දෙන්න ඕනේ නෑ, මැණික.”
ඔහු ඇගේ අත ගෙන තම පපුව මත තබාගත්තේය.
“මෙතැන ඉන්නේ ඔයානේ. ඔයාව අමතක කරලා මං කොහේ යන්නද?”
නෙලුම්ගේ දෑස් යළිත් තෙත් විය.
රාවන් ඇගේ කඳුළක් ඇඟිලි තුඩින් පිසදා, අවසන් වතාවට ඇගේ නළල සිපගත්තේය.
ඉන්පසු ඇගේ අත සෙමින් අතහැර වාහනය දෙසට පියවර කිහිපයක් ගියේය.
එහෙත් රියදුරු අසුනට නැඟීමට පෙර ඔහු නැවත හැරී බැලුවේය.
දොර ළඟ සිටගෙන සිටි නෙලුම් තවමත් ඔහු දෙස බලා සිටියාය. අවුල් වූ කොණ්ඩය, නිදිමත පිරුණු දෑස්, ඔහුගේ කමිසයේ සුවඳ තවමත් රැඳුණු පුංචි දෑත්...
රාවන්ගේ මුවට සිනහවක් ආවේය.
“මැණික!”
“ඇයි?”
“ඔයා පිනි බාන්න එපා.ගිහින් නිදාගන්න. මං ගිහින් කෝල් කරන්නම්.”
නෙලුම් හිස වැනුවාය.
ඔහු වාහනයට නැඟී එන්ජිම පණගැන්වූයේය. වාහනය ඉදිරියට ඇදෙද්දීත් ඔහුගේ දෑස් කිහිප වතාවක්ම පසුපස කණ්ණාඩිය වෙත යොමු විය.
නෙලුම් දොර ළඟ සිටගෙන අත වැනුවාය.
ඇගේ රුව මීදුමෙන් වැසුණු පාරේ කෙළවරකින් නොපෙනී යන තුරු රාවන්ගේ දෑස් ඒ දෙසම රැඳී තිබිණි.
උදෑසන අහසට පළමු හිරු එළිය වැටෙමින් තිබිණි.
අලුත් දවසක් ආරම්භ වී තිබුණත්, රාවන්ගේ හිත තවමත් නතර වී තිබුණේ ඒ පුංචි දොරකඩ ළඟය.
ඔහුගේ මනමාලිගේ තෙත් දෑස් ළඟය.
ඇයව නැවතත් තුරුලු කරගන්නට නොහැකිව අකමැත්තෙන් හැරී ආ ඒ මොහොත ළඟය...........................................................................
උදෑසන සිටම අව් රශ්මියෙන් දැවුණු භූමිය මත සවස් වන විට දිගු සෙවණැලි වැටී තිබිණි.
Blue Horizon ව්‍යාපෘතිය වෙනුවෙන් වෙන් කර තිබූ විශාල භූමි ප්‍රදේශයේ එක් පසෙක මිනින්දෝරුවන් කිහිපදෙනකු මිනුම් උපකරණ සකස් කරමින් සිටියහ. තවත් පිරිසක් භූමියේ සලකුණු කර තිබූ ස්ථාන පරීක්ෂා කරමින් සිටියේ හෙට දිනයේ සිදු කිරීමට නියමිත මූලික වැඩකටයුතු පිළිබඳව සාකච්ඡා කරමිනි.
ඒ අතරින් රාවන්ගේ හඬ විටින් විට ඇසුණේය.
“මේ පැත්තේ ගස් ටික කපන්න කිසිම අවශ්‍යතාවක් නෑ. ප්‍රධාන ගොඩනැඟිල්ලේ සැලසුම මේ සීමාවෙන් වෙනස් කරන්න.”
ඔහු සිතියම මත ඇඟිල්ල තබමින් ප්‍රධාන ඉංජිනේරුවරයාට පැවසුවේය.
“සර්, එහෙම කළොත් ප්‍රධාන පිවිසුම් මාර්ගයේ දිග ටිකක් වැඩි වෙනවා.”
“ඒක ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි. අපි මේක හදන්නේ අවුරුද්දකින් දෙකකින් වහලා දාන්න නෙවෙයිනේ. අවුරුදු විස්සක් තිහක් ගියත් මේ පරිසරය ඒ විදිහටම තියෙන්න ඕනේ.ඕකේ...”
රාවන්ගේ හඬේ වූයේ තීරණාත්මක බවකි.
ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ තවත් එක් සුඛෝපභෝගී හෝටලයක් ඉදිකිරීම පමණක් නොවේ. අම්පාරේ ස්වාභාවික සුන්දරත්වයත් සමඟ ගැළපෙන, විදේශීය සංචාරකයන්ගේ පවා අවධානය දිනාගත හැකි ව්‍යාපෘතියක් නිර්මාණය කිරීමය.
ඒ වෙනුවෙන් ඔහු මුදල් වියදම් කිරීමට පසුබට වූයේද නැත.
අම්පාරේ සැන්දෑව කෙමෙන් කෙමෙන් රාත්‍රියට ඉඩ දෙමින් තිබිණි.
බටහිර අහසේ ඉතිරිව තිබූ රන්වන් හිරු කිරණ, ඈත කඳු මුදුන් අතරින් සෙමින් මැකී යද්දී, සේනානායක සමුද්‍රයේ නිසල ජලතලය මත වැටුණු රතු පැහැති අහස් සේයාවන් රළ අතරින් බිඳී විසිර ගියේය. අවට වූ තුරු මුදුන් අතරින් හමා ආ සුළඟේ තැවරී තිබුණේ වියළි පොළොවේ සුවඳත්, පිපී තිබූ වල් මල්වල සියුම් සුවඳත්ය.
ඒ පරිසරයේ නිස්කලංක සුන්දරත්වය මැද, Blue Horizon ව්‍යාපෘතිය වෙනුවෙන් සකස් කර තිබූ එළිමහන් සාකච්ඡා පරිශ්‍රය ජීවයෙන් පිරී තිබිණි.
සුදු පැහැති තාවකාලික කූඩාරම යට දිගු මේසයක් මත විහිද තිබූ ගෘහ නිර්මාණ සැලසුම්, භූමි සිතියම් සහ ව්‍යාපෘති වාර්තා අතරින් ඉංජිනේරුවරුන්ගේ හඬ විටින් විට නැඟුණේය. තවත් පසෙක මිනින්දෝරුවන් කිහිපදෙනකු තමන් විසින් සකස් කළ මිනුම් වාර්තා පරීක්ෂා කරමින් සිටියහ.
සවස සාකච්ඡාවට සහභාගී වීම සඳහා පැමිණ සිටි අමාත්‍යවරයාද එහි විය. ඔහු සමඟ පැමිණි නිලධාරීන් කිහිපදෙනකුත්, ව්‍යාපෘතියේ ප්‍රධාන ඉංජිනේරුවරුන් සහ සැලසුම් ශිල්පීන් කිහිපදෙනකුත් වට වී සිටියේ ඉදිරි සංවර්ධන කටයුතු පිළිබඳව සාකච්ඡා කරමිනි.
ඒ සියල්ලේම මධ්‍යයේ සිටියේ රාවන් පරාක්‍රම සූරියබණ්ඩාරය.
සුදු පැහැති කමිසයේ අත් වැලමිට දක්වා නවාගෙන සිටි ඔහු, එක් අතකින් සැලසුම් පත්‍රයක් අල්ලාගෙන අනෙක් අතින් එහි ස්ථානයක් පෙන්වමින් යමක් පැහැදිලි කළේය. කමිසයේ ඉහළ බොත්තම් දෙකක් විවෘතව තිබූ අතර, මැණික් කටුවේ වූ මිල අධික ඔරලෝසුව හිරු බැස යන අන්තිම ආලෝකයට දිලිසුණේය.
ඔහුගේ උසැති සිරුර, පැහැපත් මුහුණ, නළලට වැටුණු හිසකෙස් සහ තියුණු දෑස් අතරින් පෙනුණු ආත්මවිශ්වාසය, ඒ මොහොතේ ඔහු වටා සිටි සියල්ලන්ගේම අවධානය නිතැතින්ම ඇද බැඳ ගත්තේය.
“සර්, මේ පැත්තේ පරිසරය ආරක්ෂා කරගෙන විලාස් ටික ප්ලෑන් කළොත් ප්‍රොජෙක්ට් එකට වෙනම ආකර්ෂණයක් ලැබෙයි.”
තරුණ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිනියක පැවසුවේ රාවන් වෙත සැලසුමක් දිගු කරමිනි.
ඔහු එය අතට ගෙන මොහොතක් පරීක්ෂා කළේය.
“මටත් ඕනේ ඒක තමයි. ගොඩනැඟිලි ලස්සන වුණාට වැඩක් නෑ. මෙතන තියෙන ස්වාභාවික ලස්සනත් ඒ එක්කම ඉතුරු වෙන්න ඕනේ.”
ඔහු හිස ඔසවා ඇය දෙස බැලුවේය.
“ඔයාට පුළුවන්ද මේ ප්ලෑන් එක තව ටිකක් වෙනස් කරලා හෙට උදේ වෙද්දී මට දෙන්න?”
“පුළුවන් සර්.”
ඇය පිළිතුරු දුන්නේ මඳ සිනහවක් සමඟිනි.
එහෙත් ඇය නැවතත් තමන්ගේ ලිපිගොනු දෙස බැලීමට පෙර, ඇගේ දෑස් තත්පරයකට රාවන්ගේ මුහුණ මත නතර වූ බව ඔහු නොදුටුවේය.
ඇය පමණක් නොවේ.
අසල සිටි තරුණ ඉංජිනේරුවරියන් දෙදෙනකුද තමන්ගේ කතාබහ අතරින් වරින් වර රාවන් දෙස බැලුවේ අහම්බෙන් මෙන්ය. එක් අයෙක් ඔහු පැහැදිලි කරන දෙයට සවන් දෙන අතරේම ඔහුගේ මුහුණ දෙස බලා සිටියාය. අනෙක් තැනැත්තිය ඔහුගේ විහිළුවකට සිනාසුණේ අවශ්‍ය ප්‍රමාණයටත් වඩා උනන්දුවෙනි.
ඔවුන්ට එය පුදුමයක් නොවීය.
රාවන් පරාක්‍රම සූරියබණ්ඩාර වැනි තරුණයකු සමඟ මෙතරම් සමීපව වැඩ කිරීමට අවස්ථාව ලැබීමම ඔවුන්ට අලුත් අත්දැකීමකි.
ඉහළ තනතුරක සිටින, කඩවසම්, ධනවත්, තමන් කරන දෙය පිළිබඳ පැහැදිලි දැක්මක් ඇති මේ තරුණ ව්‍යාපාරිකයා ගැන ඔවුන් අසා තිබුණේ ව්‍යාපෘතියට පැමිණීමටත් පෙර සිටය. නමුත් ඔහු මෙතරම් සැහැල්ලුවෙන්, කිසිදු අනවශ්‍ය ආඩම්බරයකින් තොරව සියල්ලන් සමඟ කටයුතු කරනු දැකීම ඔවුන්ගේ සිත් තවත් ඇද බැඳ ගත්තේය.
“මිස්, ඔය ෆයිල් එක මට දෙන්න පුළුවන්ද?”
අසල සිටි මිනින්දෝරුවරයකුගේ හඬට එක් තරුණියක් ගැස්සී මෙන් ඔහු දෙස බැලුවාය.
“ආ... ඔව්. සොරි.”
ඇය අතේ තිබූ ලිපිගොනුව ඔහුට දුන්නාය.
ඇගේ මිතුරිය ඇය දෙස බලා සිහින් සිනහවක් පෑවාය.
“මොකද අනේ?”
ඇය පහත් හඬින් ඇසුවාය.
“මුකුත් නෑ.”
“මුකුත් නැත්තෙමත් නෑ වගේ.”
මිතුරියගේ කෙඳිරියට ඇය පිළිතුරු දුන්නේ රාවන් දෙස නොබලා සිටීමට උත්සාහ කරමිනි.
“අනේ, කට වහගෙන ඉන්න.”
එහෙත් ඇගේ දෙකොපුල්වලට නැඟුණු මඳ රතු පැහැය සඟවාගැනීමට ඇයට පහසු වූයේ නැත.
ඒ අතරතුර අමාත්‍යවරයා රාවන්ගේ උරහිසට අතක් තබා සිනාසුණේය.
“මිස්ටර් සූරියබණ්ඩාර, තරුණ වයසට මේ තරම් ලොකු ප්‍රොජෙක්ට් එකක් භාරගෙන වැඩ කරන එක ලේසි නෑ.ඔයාගෙ වැඩ ගැන මට හොඳ විශ්වාසයක් තියෙනවා.”
රාවන්ගේ දෙතොල මත සුපුරුදු සිනහව ඇඳිණි.
“තෑන්ක්ස් , සර්. මේක මගේ ප්‍රොජෙක්ට් එකක් විතරක් නෙවෙයි. අම්පාරටත් ප්‍රයෝජනයක් වෙන විදිහට කරන්නයි මට ඕනේ.”
“ඒක හොඳයි. අවශ්‍ය සහයෝගය අපි ලබා දෙන්නම්.”
අමාත්‍යවරයාගේ වචනවලට රාවන් හිස සැලුවේය.
ඒ මොහොතේ ඔහුගේ දෑස් නැවතත් සැලසුම මතට වැටිණි. ඔහුගේ අවධානය යොමු වූයේ වියදම්, ඉඩමේ සීමා හෝ ගොඩනැඟිලිවල උස පිළිබඳව පමණක් නොවේ. මේ ව්‍යාපෘතිය වෙනුවෙන් ඔහුට තිබූ සිහිනය සැබෑ කරගැනීමටය.
එහෙත් ඔහු වටා සිටි තරුණියන් කිහිපදෙනකුට නම් ඒ සියල්ලට වඩා සිත්ගන්නාසුලු වූයේ ඔහුගේ මුහුණේ වරින් වර මතුවන ඒ සෙල්ලක්කාර සිනහවය.
“හරි එහෙනම්, අදට මේ ඇති. හෙට උදේ අටට අපි නැවතත් මෙතනින් පටන් ගමු.”
රාවන් පැවසුවේ අතේ තිබූ සැලසුම් පත්‍ර එකිනෙක පිළිවෙළට සකස් කරමිනි.
පිරිස සෙමින් විසිර යන්නට පටන් ගත්හ.
අමාත්‍යවරයා තම නිලධාරීන් සමඟ වාහනය දෙසට ගිය අතර, ඉංජිනේරුවරුන් කිහිපදෙනකු තවමත් ඉතිරි වූ කරුණු ගැන කතා කරමින් සිටියහ.
රාවන් තම අත් ඔරලෝසුව දෙස බලා කමිසයේ අත් තවත් මඳක් නවා ගත්තේය. ඉන්පසු අසල තිබූ වතුර බෝතලය අතට ගෙන උගුරක් පානය කළේය.
“සර්, අපි පාර්ටි එකේදි හමුවෙමු.”
තරුණ ඉංජිනේරුවරියක් ඔහු වෙත පැමිණ පැවසුවාය.
“හරි. පරිස්සමින් යන්න.”
රාවන් සිනහවකින් පිළිතුරු දුන්නේය.
ඒ පුංචි සිනහවට ඇගේ මුහුණේත් සිනහවක් ඇඳිණි.
ඔහු සැහැල්ලුවෙන් පිළිතුරු දී නැවතත් තමන්ගේ ලිපිගොනු දෙස බැලුවේය.
ඇය තවත් මොහොතක් ඔහු දෙස බලා සිට පසෙකට ගියාය.
ඒ සියල්ල රාවන්ට විශේෂ දෙයක් නොවීය. තමන්ගේ කඩවසම් බව නිසා අන් අයගේ අවධානය යොමු වන බව ඔහු නොදැන සිටි අයකුද නොවේ. නමුත් ඒ ගැන ඕනෑවට වඩා සිතමින් සිටීමට ඔහුට කාලයක් තිබුණේ නැත.
ඔහුගේ ජීවිතයේ මේ දිනවල ප්‍රමුඛතාව තිබුණේ ව්‍යාපාරවලටය.
ඒ වගේම...
කුරුණෑගල පැත්තේ තමන් එනතුරු බලා සිටින එක් පුංචි හිතකටය.
භූමිය පුරා දැල්වුණු විදුලි පහන් එකින් එක දීප්තිමත් වෙද්දී, අහසේ පළමු තරුව මතුවී තිබිණි.
රාවන් තම ජංගම දුරකථනය අතට ගත්තේය.
තිරය මත දිස් වූ නෙලුම්ගේ නම දුටු සැණින් ඔහුගේ මුහුණේ තිබූ ව්‍යාපාරික බැරෑරුම්කම සෙමින් මැකී ගියේය.
ඒ වෙනුවට මතුවූයේ වෙන කිසිවකු වෙනුවෙන් නොව, ඇය වෙනුවෙන්ම ඉතිරි කරගෙන සිටි ඒ සෙල්ලක්කාර සිනහවය.
සවස හය පමණ වන විට භූමියේ පරීක්ෂණ කටයුතු අවසන් කළ පිරිස නැවතත් හෝටලය වෙත පැමිණියහ.
රාත්‍රියේදීත් සාකච්ඡා කිහිපයක් පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණත්, දිගු දවසක වෙහෙස නිසා රාවන් තීරණය කළේ පළමුව සියල්ලන්ටම විවේක ගැනීමට ඉඩ දීමටය.
“ම්..පොඩි පාර්ටි එක්ක් ඇරේන්ජ් කරලා තියෙන්නෙ මම කට්ටියට හොටෙල් එකේ..."
"තෑන්ක්ස් සර්...
"එහෙනම් රෑට මීට් වෙලා එන්ජෝයි කරමු......
"ඕකේ සර්...."
"හෙට උදේ අටට අපි ආයෙත් සයිට් එකේ ඉන්න ඕනේ. අද රෑට ෆයිල්ස් ටික බලලා නිදාගන්න. කාටහරි ප්‍රශ්නයක් තිබුණොත් මට කතා කරන්න.”
ඔහු කණ්ඩායමේ ප්‍රධාන ඉංජිනේරුවරයාට පැවසුවේය.
“හරි සර්.”
..........................................................................
පළමු දවසේ රාත්‍රිය...
දවස පුරාම අම්පාරේ පැතිරුණු අව් රශ්මිය සෙමින් පහව ගොස් තිබිණි. හෝටලය වටා වූ ගස්වල කොළ අතරින් රාත්‍රී සුළඟ හමා ගියේ දවසේ වෙහෙස නිවා දමන්නට මෙනි. ඈතින් ඇසුණු රැහැයියන්ගේ හඬත්, හෝටල් උද්‍යානයේ තැනින් තැන දැල්වුණු කහ පැහැති විදුලි පහන්වල මඳ ආලෝකයත් රාත්‍රියට එක් කළේ අපූරු සෞන්දර්යයකි.
එදින රාත්‍රියේ රාවන්ගේ ආරාධනාවෙන් හෝටලයේ විශේෂ උත්සව ශාලාවට යාබද එළිමහන් අවකාශයේ පුංචි සාදයක් සංවිධානය කර තිබිණි.
ව්‍යාපෘතියට සම්බන්ධ ඉංජිනේරුවන්, මිනින්දෝරුවන්, සැලසුම් ශිල්පීන් ඇතුළු කණ්ඩායමේ සියලු දෙනාම ඊට සහභාගි වූහ.
දවස පුරාම වැඩ බිමේ දූවිලි තවරාගෙන සැලසුම් පත්‍ර අතර සිරවී සිටි ඔවුන් අද රාත්‍රියේ සැරසී සිටියේ සැහැල්ලු ඇඳුම්වලිනි. කාන්තාවන් බොහෝ දෙනෙක් දිගු ගවුම්වලින්ද, කෙටි ඇඳුම්වලින්ද සැරසී සිටි අතර පිරිමි පාර්ශ්වය ඩෙනිම් කලිසම් සහ ටී ෂර්ට්වලින් සැරසී සිටියහ.
එහෙත් ඒ සියල්ලන් අතරින් වැඩිම අවධානයක් දිනාගෙන සිටියේ සාදයේ සත්කාරකයා වූ රාවන් පරාක්‍රම සූරියබණ්ඩාරය.
ඔහු සිටියේ සුපුරුදු මිල අධික කමිසයත්, කබායත්, ඔප දැමූ සපත්තුත් නොමැතිවය.
තද නිල් පැහැති කෙටි කලිසමක් සහ සිරුරට මනාව ගැළපුණු කළු පැහැති ටී ෂර්ට් එකක් ඇඳ සිටි ඔහුගේ මැණික් කටුවේ මිල අධික ඔරලෝසුව පමණක් ඒ සුපුරුදු ධනවත් පෙනුම මතක් කර දුන්නේය.
කොණ්ඩයද වෙනදා මෙන් පිළිවෙළට සකසා නොතිබිණි. නළලට වැටුණු කෙස් රොද කිහිපයක් අතරින් පෙනුණු ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ කාර්යාලයේදී දකින දැඩි බැල්ම නොව, කාලයකට පසුව නිදහස ලැබූ මිනිසෙකුගේ සැහැල්ලු සිනහවකි.
“සර්... මේ ඇත්තටම අපේ රාවන් සර්මද?”
තරුණ ඉංජිනේරුවරියක තම මිතුරියගේ කනට ළං වී රහසින් ඇසුවාය.
“මටත් හිතාගන්න බෑ. මං හිතුවේ සර් කියන්නේ කවදාවත් හිනා වෙන්නේ නැති කෙනෙක් කියලා.”
“අනේ, බලන්නකෝ අද ඉන්න හැටි. හරිම සාමාන්‍යයිනේ.”
ඔවුන් දෙදෙනාගේ කතාවට තවත් යුවතියක්ද එක් වූවාය.
“සාමාන්‍යයි කිව්වට එහෙමත් නෑ ඉතින්...”
ඇය රාවන් දෙස බලා සිනාසුණාය.
“එහෙම කෙනෙක් ළඟ වැඩ කරන්න ලැබෙන එකත් වාසනාවක්.”
ඇගේ මිතුරිය සිනාසෙමින් ඇගේ අතට තට්ටුවක් දැමුවාය.
“වැඩ කරන්නද? නැත්නම් වෙන මොකටද?”
“අනේ යනවා යන්න!”
යුවතිය ලැජ්ජාවෙන් සිනාසුණාය.
ඒ කිසිවක් නොදැන රාවන් සිටියේ සාදයේ එක් පසෙක තබා තිබූ සුවපහසු සෝෆාවක අසුන්ගෙනය. අසල වූ කුඩා මේසය මත සිසිල් බීම වීදුරුවක් තබා තිබිණි. අනෙක් අය කතාබහ කරමින්, සිනාසෙමින්, තමන් කැමති බීම වර්ග රස විඳිමින් සිටියහ.
රාවන් නම් ඒ සියල්ල අතරේ වෙනම ලෝකයක ජීවත් වූවාක් මෙනි.
ඔහුගේ දෑස් රැඳී තිබුණේ අතේ වූ දුරකථන තිරය මතය.
නෙලුම්ගෙන් පණිවිඩයක්.
බේබි මහත්තයා කෑවද?
රාවන්ගේ මුවේ ක්ෂණික සිනහවක් ඇඳුණේය.
දවස පුරා ව්‍යාපෘතියේ වැඩ කටයුතු අතරේ දැඩිව පැවති ඔහුගේ මුහුණට ඒ පුංචි වචන කිහිපය ගෙන ආවේ වෙනත්ම ආලෝකයකි.
ඔව් මැණික. ඔයා කෑවද?
පිළිතුර එනතුරු ඔහු දුරකථනය අතේ තබාගෙන සිටියේය.
මිනිත්තු කිහිපයකට පෙර ඔහු සමඟ ව්‍යාපෘතියේ ඉදිරි සැලසුම් ගැන කතා කරමින් සිටි ජ්‍යෙෂ්ඨ ඉංජිනේරුවරයා ඒ වෙනස නිරීක්ෂණය කළේ පුදුමයෙනි.
“සර්... අද නම් හරිම වෙනස්.”
රාවන් දුරකථනයෙන් දෑස් ඉවතට ගත්තේය.
“ඒ මොකද?”
“වෙනදට සර් වැඩ ඉවර වුණත් වැඩ ගැනම හිතනවනේ. අද නම් අපිටත් හිතෙනවා සර් එක්ක මෙහෙම සැහැල්ලුවෙන් ඉන්න පුළුවන් කියලා.”
රාවන් සිනාසුණේය.
“මනුස්සයෙක් හැම වෙලාවෙම වැඩ කරන්න ඕනේ නෑනේ. වැඩ කරන වෙලාවට වැඩ කරමු. විවේක වෙලාවට විවේක ගමු.”
“ඒක නම් ඇත්ත සර්.”
“අනික, හෙට උදේ ආයෙත් වැඩ පටන් ගන්න ඕනේ. අද රෑවත් නිදහසේ ඉමු.”
ඔහු එසේ කියා නැවතත් දුරකථනය දෙස බැලුවේය.
ඒ දසුන දුටු තරුණ ඉංජිනේරුවරයා සිනාසුණේය.
“හරි සර්. අපිට නම් දැන් තේරෙනවා.”
“මොකක්ද?”
“සර්ටත් වැඩවලට අමතරව ජීවිතයක් තියෙනවා කියලා.”
රාවන්ගේ සිනහව මඳක් ගැඹුරු විය.
“තියෙනවා. ඒක තමයි වැඩ කරන්නේත්.”
එසේ කී ඔහු දුරකථනයට නැවතත් පණිවිඩයක් යැවුවේය.
මොකද කරන්නේ මගේ මනමාලි?
නෙලුම්ගේ පිළිතුර ලැබුණේ මොහොතකිනි.
ඔයා නැතිව පාළුයි අනේ..
රාවන්ගේ මුහුණේ තිබූ සිනහව වෙනස් විය.
එය වෙනදා කාර්යාලයේදී කිසිවෙකු නොදුටු සිනහවකි. හදවතේ කොතැනක හෝ කෙනෙකු වෙනුවෙන් පමණක් වෙන් කර තබාගත් මෘදු බවක් ඒ තුළ තිබිණි.
මටත් පාළුයි, මැණික.
එහෙනම් ඉක්මනට එන්න.
එන්නම්. මං පොරොන්දු වුණානේ.
මතකයි.
ඒ වචනය
