13/10/2026
រឿងទំហំចិត្ត
ភាគ ២៦+28
អាលីយ៉ា ចូលមកក្នុងឃ្លាំងចាស់ដ៏រញ៉េរញ៉ៃ និងងងឹតស្លុបនៅខាងក្រោយសាលារៀន។ ខ្យល់អាកាសនៅក្នុងនោះធុំក្លិនផ្អួរ និងធូលីដី នាងក្រឡេកមើលឆ្វេងស្តាំទាំងបេះដូងលោតខុសចង្វាក់ ក្នុងចិត្តភ័យខ្លាចក្រែងមានរឿងអាក្រក់កើតឡើងលើ វីរៈ។
«វីរៈ! បងនៅឯណា? វីរៈ!» អាលីយ៉ា ស្រែកហៅទាំងសំឡេងញ័រៗ។
«បងនៅទីនេះ អាលីយ៉ា...»
សំឡេងមួយបន្លឺឡើងពីខាងក្រោយគំនរឈើចាស់ៗ។ វីរៈ ដើរចេញមកយឺតៗ ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ស្អាតបាត គ្មានស្នាមរបួស ឬការវាយដំសូម្បីតែបន្តិចណាឡើយ ផ្ទុយស្រឡះពីសំឡេងស្រែកយំសុំក្តីមេត្តាក្នុងទូរស័ព្ទអម្បាញ់មិញ។ អ្វីដែលគួរឱ្យខ្លាចគឺ ទឹកមុខរបស់គេ
«វីរៈ? បង... បងមិនបានត្រូវគេធ្វើបាបទេមែនទេ?» អាលីយ៉ា ងឿងឆ្ងល់ មុននឹងដើរថយក្រោយមួយជំហានភ្លាមៗ ពេលខួរក្បាលដ៏វៃឆ្លាតរបស់នាងចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនថាមានអ្វីមួយខុសប្រក្រតី។ «បងកុហកអូន? បងរៀបចំឆាកល្ខោននេះឡើងដើម្បីអី?»
«បង... បងសុំទោស អាលីយ៉ា! បងគ្មានជម្រើសទេ» វីរៈ និយាយទាំងមិនហ៊ានសម្លឹងចំមុខនាង។
«ទះដៃអបអរសាទរចំពោះភាពឆ្លាតវៃរបស់ឯងចុះ ស្រីល្ងង់ខ្លៅ!» សំឡេងស្រួចចាក់ត្រចៀករបស់មនុស្សស្រីម្នាក់ទៀត បន្លឺឡើងពីខាងក្រោយទ្វារឃ្លាំង។
សេលីណា ដើរចូលមកទាំងស្នាមញញឹមពិសពុល ព្រមទាំងមានបុរសមាឌធំៗ សាក់ពេញដៃពេញខ្លួន ៥ ទៅ ៦ នាក់ ដើរអមសងខាង។ ពួកវាដើរមកបិទទ្វារឃ្លាំងចាក់សោជិតឈឹង ធ្វើឱ្យពន្លឺថ្ងៃពីខាងក្រៅត្រូវកាត់ផ្តាច់ភ្លាមៗ។
«សេលីណា! គឺអ្នកនាងមែនទេ?» អាលីយ៉ា ភ្ញាក់ផ្អើល នាងងាកទៅសម្លឹងមើល វីរៈ ទាំងខ្សែភ្នែកខកចិត្ត និងស្អប់ខ្ពើមបំផុត។ «វីរៈ... បងថោកទាបដល់ថ្នាក់ព្រមធ្វើជាឆ្កែបម្រើមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ ដើម្បីធ្វើបាបអូនផងមែនទេ? អូនពិតជាស្តាយក្រោយណាស់ដែលធ្លាប់ស្រឡាញ់មនុស្សកំសាក ដូចជាបង!»
វីរៈ ឮហើយបានត្រឹមតែឱនមុខចុះអន់ចិត្ត តែមិនហ៊ានហើបមាត់តបតអ្វីឡើយ។
«ឈប់បានសម្តីទៅ អាលីយ៉ា! យប់នេះឯងគ្មានឱកាសបានត្រឡប់ទៅដេកឱប ហាដេសន៍ ទៀតឡើយ!» សេលីណា ងាកទៅបញ្ជាពួកជនពាលទាំងនោះទាំងកំហឹង៖ «ពួកឯងចាត់ការនាងទៅ! ថតរូបភាពអាក្រក់ៗរបស់នាងទុកឱ្យបានច្រើន រួចផ្ញើទៅឱ្យ ហាដេសន៍ មើល! ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថា បើប្រពន្ធក្មេងដ៏បរិសុទ្ធរបស់វា ត្រូវប្រឡាក់ប្រឡូសដោយបុរសផ្សេងជាច្រើននាក់ទៅហើយ តើវានៅតែលើកតម្កើងនាងធ្វើជាជំទាវចៅហ្វាយស្រីទៀតដែរឬទេ!»
«កុំចូលមកណា! លែងខ្ញុំ!» អាលីយ៉ា ស្រែកទាំងតក់ស្លុត នាងប្រឹងទាញកាបូបវាយបម្រាស់ និងរត់គេចខ្លួន តែត្រូវបុរសមាឌធំពីរនាក់ស្ទុះមកចាប់ដៃទាំងពីររបស់នាងជាប់ រួចរុញនាងទៅលើដី ធ្វើឱ្យនាងយំខ្សឹកខ្សួលព្រោះតែភាពទាល់ច្រក។ នៅក្នុងចិត្តរបស់នាងពេលនេះ នាងមិនបាននឹកឃើញឈ្មោះ វីរៈ ឡើយ គឺមានតែផ្ទៃមុខដ៏មុតស្រួច និងរង្វង់ដៃដ៏កក់ក្តៅរបស់ ហាដេសន៍ ម្នាក់គត់។
« ហាដេសន៍... ជួយខ្ញុំផង! ខ្ញុំដឹងខ្លួនខុសហើយ... ជួយខ្ញុំផង...» នាងបន់ស្រន់ក្នុងចិត្តទាំងទឹកភ្នែកហូរស្រក់ដាបថ្ពាល់។
